Άρωμα Ελευθερίας(2014)

(Rosewater)  Πρώτη προβολή: 06-08-2015

Παραδόξως, μετρημένες είναι και οι αδέξιες χιουμοριστικές πινελιές. Τελικά η οδύσσειά του υπερασπιστή της αλήθειας θα ολοκληρωθεί με ύφος παλιομοδίτικα διδακτικού δράματος, χάρη φυσικά στην αποτελεσματική παρέμβαση της αμερικανικής διπλωματίας.

Με το τελικό αποτέλεσμα, κάτι ανάμεσα σε καλογυρισμένη τηλεταινία και δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ με ρεπορταζιακό ύφος, φωτογραφία και μοντάζ (εμπλουτισμένο και με αρκετό αληθινό οπτικοακουστικό υλικό της εποχής), το «Άρωμα Ελευθερίας» του Στούαρτ, αν και παίρνει «λίαν καλώς» για ντεμπούτο κι έχει έντονες νότες ειλικρινούς πρόθεσης να αναδείξει την ιστορία του Μπαχάρι και, μέσω αυτής, πολλών άλλων δυτικών και μη παράνομα κρατούμενων επί του σημερινού ιρανικού καθεστώτος, ξεθυμαίνει αρκετά γρήγορα, κυρίως λόγω αυτής της γενικότερης αφέλειας που μοιάζουν να μοιράζονται ο κεντρικός ήρωας με τον – κατά τα άλλα ιδιοφυή – δημιουργό αυτής της σοβαρών προθέσεων μεν, αλλά εν τέλει «άοσμης» ταινίας.

Ιστορία δημοσιογραφικής αποκάλυψης με ένα δυναμικό πρώτο μέρος και ένα αμήχανο δεύτερο μέρος. Το σώζουν οι ερμηνείες και η ίδια η ένταση της ιστορίας.

Ο Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ (η ερμηνεία του στο ΝΟ, μου έρχεται στο νου αυτή τη στιγμή) είναι αρκετά καλός στο ρόλο του δημοσιογράφου, όπως επίσης και ο Κιμ Μπότνια, που υποδύεται τον «τυπικό» βασανιστή. Είναι βέβαιο ότι χωρίς αυτούς τους δυο, ίσως δεν θα ήτα εύκολο να παρακολουθήσεις μια ταινία γυρισμένη στο μεγαλύτερο μέρος της στους τέσσερις τοίχους του κελιού ανακρίσεων.

Αυτή η ανθρώπινη μαύρη τραγικωμωδία παραμένει ικανοποιητική, προσφέροντας μεν ένα αίσθημα δικαίωσης στο καφκικό μαρτύριο του δημοσιογράφου, αλλά ταυτόχρονα θυμίζοντας όλους εκείνους τους ανθρώπους που δίχως την πολυτέλεια της διεθνούς προβολής βρίσκονται ξεχασμένοι στις φυλακές των απανταχού ολοκληρωτικών θρησκευτικών καθεστώτων.

Δεν είναι κακή ταινία - ιδιαίτερα για ντεμπούτο - το Rosewater, απλά θα μπορούσε να ήταν πολύ καλύτερη μιας και η ιστορία της έχει τεράστιο ενδιαφέρον.

Αν και δεν πρόκειται για την απόλυτη ταινία επί του θέματος, είναι απλή και κατανοητή, έστω και αν δε χαρακτηρίζεται από διεισδυτικό ύφος ή δεν είναι και το ορθότερο –από όλες τις απόψεις- κατηγορώ που μπορεί να διατυπωθεί.

Το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας εκτυλίσσεται στο κελί απομόνωσης του Μπαχάρι, με τις μνήμες και τα σημαντικά πρόσωπα της ζωής του να τον επισκέπτονται, ο Μπερνάλ, παρότι θαυμάσιος στην ερμηνεία του, δεν πείθει στιγμή ως Ιρανός και το σύνολο είναι ένα αξιοπρεπές πολιτικό – ιδεολογικό δράμα, που περισσότερο ξυπνά το ενδιαφέρον για την πραγματική ιστορία του δημοσιογράφου, παρά για το σκηνοθετικό μέλλον του Στιούαρτ.

Το Rosewater δείχνει να θέλει αλλά να μην... μπορεί, μιας και υπάρχουν δεδομένα όλες οι καλές προθέσεις και το ταλέντο, ωστόσο η απειρία και η μη ικανότητα διαχείρισης των καταστάσεων οδηγεί σε μια ταινία που άξιζε πολλά περισσότερα.

Πάνω από όλα, η ταινία είναι άνιση και άνευρη - μία συγκλονιστική αληθινή ιστορία που κινηματογραφικά δεν σε πιάνει ποτέ από το στομάχι. Δεν έχει καμία, έστω φευγαλέα, κλεφτή στιγμή πραγματικής συγκίνησης και ουσιαστικής πολιτικής τομής.