Γυναικείες Κουβέντες(2022)

(Women Talking)  Πρώτη προβολή: 23-02-2023

Το "Women Talking" αφήνει το στίγμα του για τους γεμάτους αγανάκτηση διαλόγους και τις γεμάτες πάθος ερμηνείες του – στοιχεία που δένουν αρμονικά και εξυψώνουν αβίαστα όλα τα μηνύματα του διασκευασμένου σεναρίου της Polley.    

Να και μία ταινία η οποία θέτει σωστά και τίμια τα ζητήματα των γυναικείων διεκδικήσεων και δικαιωμάτων, εμπεριέχοντας έως και μια μικρή «παρένθεση» που αφορά στην επιλογή ταυτότητας φύλου (μέσω του χαρακτήρα «του» Μέλβιν). Και το πετυχαίνει καλλιτεχνικά, σε κάθε τομέα δουλειάς, μ' ένα θαυμάσιο καστ πρωταγωνιστριών που δεν «κοντράρονται» για υπεροχή και βραβεία, δίνοντας προσγειωμένες και συντονισμένες στο ύφος του έργου ερμηνείες.    

Οι «Γυναικείες Κουβέντες» πετυχαίνουν σε μεγάλο βαθμό να προσθέσουν αρκετά «λιθαράκια» στον δημόσιο διάλογο που έχει εμπλουτιστεί τα τελευταία χρόνια στο σινεμά γύρω από μια θηλυκοκεντρική οπτική του εν λόγω μέσου και να αποτελέσουν μια πρόταση που διατυπώνει αρκετές αλήθειες που πρέπει να ακουστούν στο σημερινό, άκρως δηλητηριασμένο και διχασμένο παγκόσμιο κοινωνικοπολιτικό κλίμα.    

Η φιλοσοφική διάσταση του έργου, που έχει υποστεί μια κινηματογραφικότερη επεξεργασία από την Πόλεϊ, και υπογραμμίζεται από την ελλειπτική μελαγχολία της μουσικής της Χίλντουρ Γκουντναντότιρ, είναι ενδιαφέρουσα και συγκινητική, και γίνεται ακόμη πιο προκλητική αν διακρίνει κάποιος το πόσο διαποτισμένες από τον φόβο και την ανδρική νοοτροπία είναι η σκέψη και η ηθική των γυναικών.    

Δεν είναι η κορυφαία στιγμή της Πόλεϊ, αλλά διαθέτει κάτι το συναρπαστικό στον επίμονο τρόπο με τον οποίο κοιτάζει κατάματα την αθλιότητα και επιχειρεί να βάλει σε σειρά σκέψεις, συναισθήματα, αγωνία και οργή– για να αναρωτηθεί, τελικά, ποιο είναι (πάντα) το «μετά».    

Παρότι υπάρχουν σκηνές που είναι εστιασμένες σε μια μονοδιάστατη και κάπως διδακτική αντίληψη, η γνήσια συναισθηματική γραφή της καναδής δημιουργεί ποιητικές εικόνες σπάνιου δραματουργικού μεγαλείου.    

Καλές ερμηνείες από ένα εκλεκτό καστ διαφορετικών γενεών (Φράνσες Μακ Ντόρμαντ, Ρούνεϊ Μάρα, Τζέσι Μπάκλε:i, Κλερ Φόι, Τζούντι Αϊβι) αλλά και μια στατική όπως και απολύτως στρατευμένη ταινία «μηνύματος» που δύσκολα μπορεί να γοητεύσει.    

Αισθητικά γοητευτική αλλά υπερβολικά προφανής.    

Οσκαρικές υποψηφιότητες σεναρίου και καλύτερης ταινίας για τη θεατρικής λογικής διασκευή ενός μυθιστορήματος με ατζέντα τη διδακτική προώθηση επίκαιρων, μα πρόδηλων μηνυμάτων.    

Δυστυχώς το μπλα μπλα είναι καθιστικό.