Έχω Ηλεκτρισμένα Όνειρα(2022)

(Tengo Sueños Eléctricos / I Have Electric Dreams)  Πρώτη προβολή: 13-03-2023

Μια ταινία νατουραλιστική, ευαίσθητη που αφηγείται με υποδόρια θέρμη αυτήν την ιστορία μέσα από την ματιά της Εύα στον κόσμο γύρω της.

Η σκηνοθέτις και σεναριογράφος Μαουρέλ επενδύει στα δικά της βιώματα και τα ένστικτα των πρωταγωνιστών, αναδεικνύει την εντοπιότητα κατακτώντας την παγκοσμιότητα.

Χρυσός Αλέξανδρος στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και τρία βραβεία σ' αυτό του Λοκάρνο για το αφοπλιστικά ειλικρινές χρονικό μιας τραυματικής όσο και λυτρωτικής θηλυκής ενηλικίωσης.

Με εικόνες πλούσιας υφής και ένα αίσθημα ωμής ευαισθησίας να ρέουν καθ' όλη της τη διάρκεια, η ταινία αποτυπώνει τη λεπτή γραμμή μεταξύ αγάπης και μίσους, σε έναν κόσμο όπου η επιθετικότητα και η οργή είναι συνυφασμένες με την ιλιγγιώδη αφύπνιση της γυναικείας σεξουαλικότητας.

Κρατώντας την κάμερα στο χέρι, λούζοντας τα πλάνα της με φυσικό φως, και κινηματογραφώντας νατουραλιστικά τα πρόσωπα, τα σώματα, τις αμηχανίες, η Μαουρέλ καταγράφει τα πάντα μέσα από το βλέμμα της ηρωίδας της. Χωρίς σχολιασμό, χωρίς αρνητικό ή θετικό πρόσημο. Άμεσα, άβολα, άτσαλα, ανώριμα, αθώα.

Έχει μια (διακριτική) γοητεία, η οποία εντοπίζεται στο θάρρος του να εξερευνήσει τις εσωτερικές διακυμάνσεις μιας δεκαεξάχρονης που ανακαλύπτει τον εαυτό της και τις προσπάθειές της να καταλάβει τις επιθυμίες της και τα συναισθήματά της για τους γονείς της, χωρίς να υποτάσσεται στην ασπρόμαυρη λογική και τις απαιτήσεις (συ)στράτευσης της εποχής.

Τίμιο δράμα ενηλικίωσης που έχει τις στιγμές του (μια εξαιρετική, αξέχαστη τρίτη πράξη), όμως σε πολλά σημεία πλατειάζει χάνοντας το focus.

Μια (ακόμα) ιστορία ενηλικίωσης και αφύπνισης γυναικείας σεξουαλικότητας με κεντρικό πρόσωπο ένα 16χρονο θηλυκό αγρίμι (Ντανιέλα Μαρίν Ναβάρο) που προσκολλάται στον ανώριμο πατέρα της μακριά από την μητέρα και την αδελφή της.