Έμμονες Ώρες στον Τόπο της Πραγματικότητας(2023)

(Obsessive Hours at the Topos of Reality)  Πρώτη προβολή: 04-05-2023

Εξομολογήσεις της Αντουανέττας Αγγελίδη (ή Eνα Δοκίμιο για το Βλέμμα της), στην κόρη της, Ρέα Βαλντέν, ένα ντοκιμαντέρ σε μαύρο φόντο με πολύχρωμη καρδιά.

Ίσως είναι επιρροή από την ταινία του Μπουνιουέλ, το σίγουρο είναι ότι μας βάζει στην αφηγηματική αλληλουχία: βλέπω-κοιτάζω-παρατηρώ-διαμορφώνω άποψη ή, πολύ απλά, θεωρώ. Δίνει το κλειδί στο θεατή για να κάνει τη δική του θεώρηση. Είναι η στιγμή που είμαστε στο μετείκασμα, προεκτείνουμε το φιλμικό κείμενο και επιστρέφουμε σε αυτό, όσες φορές χρειάζεται. Με αυτό τον τρόπο η ταινία λειτουργεί παράγοντας αφηγήσεις στο μέλλον.

Μια ταινία φτιαγμένη σε ένα διαμέρισμα, στην διάρκεια της καραντίνας, τόσο πλούσια εσωτερική που κατορθώνει να μετατρέψει το μέσα σε έναν τεράστιο γαλαξία εμπειριών, αισθήσεων και οραμάτων.

Γυρισμένο κυρίως σε ένα δωμάτιο και σε μαύρο φόντο, αλλά παλλόμενο από το ψυχολογικό φορτίο της Αγγελίδη, η Βαλντέν φτιάχνει ένα κινηματογραφικό δοκίμιο για τα οράματα και τις ταινίες της μητέρας της και βεβαίως για το βλέμμα της στη ζωή, μέσα από τη συγκλονιστική εμπειρία της τύφλωσης.

Μια προσωπική, συχνά συγκινητική, που σε κρατάει σε εγρήγορση, εξομολόγηση της πρωτοποριακής σκηνοθέτριας Αντουανέττας Αγγελίδη, γύρω από τη ζωή, τις ταινίες και τα οράματα της.

Κινηματογραφούσα μια φιλμική εξομολόγηση με τρόπο συμβατό με την καλλιτεχνική προσωπικότητα της μητέρας της, η Βαλντέν κατορθώνει να συγκεράσει την ειλικρίνεια των τοποθετήσεων της Αγγελίδη με την επιτελεστική απεικόνισή τους, έχοντας πάντα σε πρώτο πλάνο το βλέμμα, που λειτουργεί πολυσήμαντα στην ταινία.

Ένας τίτλος που εμπνέεται από τη φιλμογραφία της σκηνοθέτιδας Αντουανέττας Αγγελίδη που με το σινεμά της πήγε πέρα από αυτό που ονομάζουμε «πρωτοπορία». Τη φιλμογραφεί η κόρη της Ρέα Βαλντέν – το αποτέλεσμα, ενίοτε, είναι συναρπαστικό.

Για όσους ενδιαφέρονται για την Αγγελίδη, ίσως το απόλυτο φιλμ που θα μπορούσε να υπάρξει για αυτήν.

Περφόρμανς και παράλληλα κινηματογραφικό δοκίμιο για το φως, το βλέμμα, την εικόνα, τα όνειρα, τη μνήμη, τη γυναίκα, την κόρη, τη μητέρα, τις πρωτοπορίες, το φεμινισμό, την τέχνη, αλλά πάνω απ' όλα για τη μοναδική Αντουανέττα Αγγελίδη.

Όχι τόσο ένα φιλμ που απευθύνεται σε όλους αλλά σίγουρα ένα απαιτητικό έργο που προϋποθέτει μια εξοικείωση με το καλλιτεχνικό σύμπαν της σκηνοθέτριας του «Τόπου» και του «Κλέφτης ή η πραγματικότητα».