Ο Μικρός Αδερφός(2022)

(Un Petit Frère / Mother and Son)  Πρώτη προβολή: 05-10-2023

Με την δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία της μετά την «Μια νέα γυναίκα», η 36χρονη Λεονόρ Σεράιγ δείχνει μια αξιοθαύμαστη ωριμότητα σε ότι αφορά την διαχείριση των σχέσεων ανάμεσα στην κεντρική ηρωίδα της ταινίας (και βαρόμετρό της), με όλα τα πρόσωπα που σχετίζονται μαζί της.

Η Σεράιγ αντιμετωπίζει τα πρόσωπά της με συμπάθεια και κατανόηση, τόσο τον δύσκολο, βασανιστικό αγώνα της γυναίκας (το φεμινιστικό στοιχείο της ταινίας) να επιβιώσει σε μια εχθρική κοινωνία, όσο κι εκείνο του μεγαλύτερου αδελφού, με προβλήματα ενηλικίωσης στη δυσλειτουργική του οικογένεια, καταγράφοντας με ρεαλιστικά χρώματα την όλη ατμόσφαιρα της Γαλλίας της εποχής και καταφέρνοντας να αποσπάσει ωραίες ερμηνείες από όλους τους ηθοποιούς της.

Ένα φιλμ σπάνιας συναισθηματικής ωριμότητας φτιαγμένο με όρους αλάνθαστου ρεαλισμού και χαμηλών πολιτικών τόνων που θα σας κατασυγκινήσει στο υπέροχο φινάλε του.

Ένα κοινωνικά ρεαλιστικό και συναισθηματικά γλυκόπικρο οικογενειακό δράμα εξελίσσεται σε χαμηλούς τόνους μπροστά από τη μικρής κλίμακας τοιχογραφία μιας μεταβατικής εποχής.

Παρά την έλλειψη συνοχής ενός σεναρίου που υπερφορτώνει την ιστορία με στερεοτυπικές λεπτομέρειες από το εγχειρίδιο του μεταναστευτικού κινηματογράφου, είναι εντυπωσιακό πώς αυτή η δυσλειτουργική οικογένεια αποσυντίθεται και επανακαθορίζει τους δεσμούς της απέναντι σε κάθε αντιξοότητα.

Από την Ακτή Ελεφαντοστού στη Γαλλία, μια νεαρή μητέρα με τους δύο γιους της δίνουν λαβή στην Λεονόρ Σεράιγ να διηγηθεί σε ένα χρονικό τόξο δύο δεκαετιών τρεις αλληλένδετες ιστορίες πάνω σε αυτά που δεν λησμονούμε ποτέ.

Όπως και το ντεμπούτο της, δεν αποτελεί κάποια τομή απαραιτήτως (και σίγουρα όχι ως προς την πολιτική της παρατήρηση), όμως είναι ένα ακόμα έργο μιας νεότατης δημιουργού που ξέρει ακριβώς τι θέλει να πει, δεν αναπαράγει τυφλά επιρροές και ιδέες, διαθέτει βλέμμα και χαρακτήρα.

Η σκηνοθέτης του «Μια Νέα Γυναίκα» προσεγγίζει με το δικό της τρόπο το προσφυγικό και πετυχαίνει... 1 στα 3.

Ξεκάθαρα γαλλικό, με μια γλυκιά μελαγχολία, μια διάθεση για συζήτηση και μια ολίγον τι επιφανειακή προσέγγιση, γεμάτη ωστόσο ανθρωπιά, ενσυναίσθηση και φυσικά πολύ καλές ερμηνείες.

Δυστυχώς τούτη η ταινία, ενώ έχει πολύ καλά στοιχεία, επίκαιρη θεματολογία και ιδιαίτερες ερμηνείες, δεν έχει στιβαρό σενάριο, ανοίγει πολλαπλά μέτωπα και ουσιαστικά δεν κλείνει κανένα, και ενώ θέλει να διαπραγματευτεί ένα θέμα οικουμενικό, καταλήγει να αφηγείται μια πολύ προσωπική ιστορία που σίγουρα δεν είναι χαρακτηριστική του συνόλου.