Σε Ακολουθεί(2014)

(It Follows)  Πρώτη προβολή: 20-08-2015

Ο Mitchell ποτίζει με hip πινελιές το είδος, και το συνδυάζει άψογα με το νεανικό δράμα, σε ένα απολαυστικό mash-up, που μπορεί να έχει δημιουργήσει λίγο μεγαλύτερο hype από ότι αξίζει, αλλά παραμένει ένα φρέσκο, μοντέρνο θρίλερ και ένα από τα καλύτερα δείγματα ανεξάρτητου κινηματογράφου για φέτος.

Συμπερασματικά, το «It Follows» είναι μια αξιόλογη δουλειά, που περισσότερο θα μείνει για τις προσδοκίες που δημιούργησε παρά για την αυτή καθ'αυτή ποιότητά του. Περιέχει αρκετά στοιχεία που το καθιστούν αξιομνημόνευτο, αλλά δεν τα αναπτύσσει τόσο ώστε να αφήσει εποχή.

Αν ψάχνετε ένα light thriller για χαλαρό βράδυ με παρέα, να το επιλέξετε. Αν πάλι, έχει σκληραγωγηθεί και αναζητάτε κάτι πιο hardcore, προσπεράστε το και αναζητήστε το αργότερα σε DVD.

Το It Follows ξεκινάει εξαιρετικά και για ένα μεγάλο διάστημα του πρώτου μέρους οι προσδοκίες είναι πολύ υψηλές. Ωστόσο, στο δεύτερο μέρος και ειδικότερα όσο πλησιάζει το φινάλε της, όλα γκρεμίζονται και η μέτρια εξέλιξη σε συνδυασμό με την όχι και ιδιαίτερα καλή διαχείριση του υλικού αλλά και το ότι είναι σοβαροφανές και ελάχιστα διασκεδαστικό, αποτελούν μια χαμένη ευκαιρία για κάτι πραγματικά μοναδικό στο είδος.

Όπως στην προηγούμενη ταινία του Μίτσελ, το «The Myth of the American Sleepover» έτσι κι εδώ στήνεται ένα αυθεντικό και συναρπαστικό πορτρέτο της εφηβείας και της ενηλικίωσης, της γοητείας και του τρόμου της αλλά εδώ με έναν τρόπο που πηγαίνει πολύ πιο μακριά κινηματογραφικά σε ένα σημείο αρτιότητας και αποτελεσματικότητας που μπορεί να συγκριθεί μόνο με τις καλύτερες στιγμές του σινεμά του τρόμου. Κάνοντας ένα φιλμ που μοιάζει ικανό να γίνει αληθινό ορόσημο του είδους.

Η ψυχαναλυτική ματιά του Ντέιβιντ Ρόμπερτ Μίτσελ πάνω στους νεαρούς ήρωες ωστόσο, η οποία φανερώνεται μέσα από τα μυστηριώδη φαντάσματα που τους κυνηγούν (μετατροπή της λίμπιντο σε άγχος, οιδιπόδειο σύμπλεγμα, λογοκρισία, ναρκισσισμός και άλλα πολλά ), είναι αυτή που σίγουρα θα «σε ακολουθήσει» και μετά την έξοδο από τον κινηματογράφο.

Πέρα από το «αστειάκι» με τους teenagers που κάνουν σεξ και... τιμωρούνται γι' αυτό (από τα πλέον αναγνωρίσιμα κλισέ του είδους), το οποίο εδώ αποτελεί βάση για την υλοποίηση της κατάρας, ο Μίτσελ ενσωματώνει έξυπνα τη ματιά του σε μια πόλη εγκατάλειψης (το σε πτώχευση Ντιτρόιτ του Μίσιγκαν).

Κλασικό teenage b-movie χαμηλού budget, διασκεδαστικό σε σημεία, αλλά όχι κάτι φρέσκο που θα ενθουσιάσει τους φίλους του είδους.

Έχει κάτι να πει, το λέει με τον τρόπο που επιθυμεί χωρίς να πέφτει στις παγίδες των σημερινών ταινιών τρόμου με έφηβους που ουρλιάζουν και τρέχουν άσκοπα από δω κι από κει, αποτίοντας κι έναν μικρό φόρο τιμής στο σινεμά του Κάρπεντερ. Ίσως λίγο μεγαλύτερο σε διάρκεια απ' ό,τι θα έπρεπε, αλλά εξακολουθεί να είναι μια από τις πιο ενδιαφέρουσες προτάσεις των τελευταίων χρόνων.

Καταφέρνει να ικανοποιήσει και τους απαιτητικούς λάτρεις του παλιού καλού τρόμου και τους ανήλικους οπαδούς του είδους που μεγάλωσαν με τα «Paranormal Activity» και τα «Insidious» και την ίδια στιγμή πραγματοποιεί τομή σε ένα είδος που τόσο πολύ ανάγκη έχει την ανανέωση.