Μάρνι(1964)

(Marnie)  

Σίγουρα δε πρόκειται για ένα εγχείρημα όπως τα υπόλοιπα του Χιτσκοκ, δε σημαίνει όμως ότι η ιστορία της Marnie δεν αφορά τους λάτρεις του τρόμου και του ψυχολογικού σασπένς.

Μια από τις λιγότερο διάσημες ταινίες του Αλφρεντ Χίτσκο, η «Μάρνι» μοιάζει εν τούτοις να συνοψιζει τις κινηματογραφικές και ψυχοσεκουαλικές εμμονές του δημιουργού της. Και να είναι φυσικά την ίδια στιγμή, ένα αγωνιώδες φιλμικό κομψοτέχνημα.

Το «Marnie» ήταν απλά μια ακόμη συναρπαστικά διεστραμμένη ματιά πάνω σε ένα κόσμο που χρησιμοποιούσε ανέκαθεν το έγκλημα ως θεραπεία και μια κάθαρση που ακόμη κι αν δεν οδηγεί στο μέλλον, τουλάχιστον κλείνει οριστικά μια πόρτα – σαν αυτή του φινάλε – στο παρελθόν.

Οι νευρώσεις της Μάρνι αναλύονται με εύκολους, εκλαϊκευμένους φροϋδικούς όρους, υποσκάπτονται με αυτόν τον τρόπο την αυθεντικότητα του μυστηρίου. Ακόμη και έτσι, όμως, ο Χίτσκοκ καταφέρνει να παρουσιάσει ένα απολαυστικό θρίλερ, ζουμάροντας σε αντικείμενα-φετίχ, χειριζόμενος με χειρουργική ακρίβεια την κάμερά του και οπτικοποιώντας δεξιοτεχνικά τις φοβίες της διαταραγμένης πρωταγωνίστριας.

Δεν είναι από τις καλύτερες ταινίες του Άλφρεντ Χίτσκοκ, οι fans του σκηνοθέτη, όμως, μπορούν και διασκεδάζουν ακόμη με την πληθώρα της... αυτοαναφορικής ανακύκλωσης από παλαιότερες δουλειές του. Η φινέτσα, το star power (ο Σον Κόνερι κερδίζει εύκολα τους πόντους εδώ, με το sex appeal του «Dr. No» φρεσκότατο...) και η μαστοριά του καλύτερου σκηνοθέτη που υπήρξε ποτέ είναι ο καλύτερος σύντροφος της μεγάλης οθόνης σε ένα θερινό σινεμά. Οι μόνοι που μπορούν να γκρινιάξουν λίγο παραπάνω είναι οι σοβαροί μελετητές του έργου του Χίτσκοκ, επειδή πέραν των γνώριμων ή «δανεικών» αναφορών, το έργο πλατειάζει και σε διάρκεια.

Ο Χίτσκοκ με αρκετά κοντινά πλάνα που πετυχαίνουν να εμβαθύνουν στους χαρακτήρες, που είναι και σεναριακά πλήρεις και με πυκνό σκηνοθετικό ρυθμό καταφέρνει να γοητεύει το κοινό και να του κρατά το ενδιαφέρον.

Μία από τις πιο σκοτεινές, μυστηριώδεις και αδικημένες ταινίες του Χίτσκοκ γύρω από τις ψυχολογικές νευρώσεις με βάση το ομότιτλο βιβλίο του Γουίνστον Γκράχαμ. Παραμένει εντυπωσιακή λόγω του τολμηρού της περιεχομένου.