Ο Μεγάλος Δικτάτωρ(1940)

(The Great Dictator)  Πρώτη προβολή: 30-05-2003

Η απόλυτη αντιφασιστική σάτιρα, ένα διαχρονικό πολιτικό και κωμικό κινηματογραφικό κομψοτέχνημα.

Εύστοχη, οξυδερκής, αστεία και ταυτόχρονα συγκινητική πολιτική σάτιρα, που έχει μείνει κλασική ανάμεσα στην φιλμογραφία του Τσάρλι Τσάπλιν.

Ένα αριστούργημα που βλέπεται και ξαναβλέπεται με την ίδια πάντα απόλαυση!

Ο Μεγάλος Δικτάτωρ δεν χρειάζεται να μπει σε κάποια ζυγαριά σύγκρισης με άλλα αριστουργήματα του Σαρλό, μια κι ανάμεσα σε αριστούργημα γενικά είναι κάπως περιττή η «εσωτερική διαμάχη». Η ουσία είναι ότι έχουμε κι εδώ ένα λαϊκό σινεμά που εξυψώνεται σε κομψοτέχνημα, ακόμα κι αν τείνει επικίνδυνα -στο απώτερο φινάλε του- να ακουμπήσει τα όρια του λαϊκισμού.

H πρώτη ομιλούσα ταινία του Τσάρλι Τσάπλιν, ένα κλασικό αντιφασιστικό αριστούργημα, τόσο διαχρονικό που μοιάζει σαν να γυρίστηκε...αύριο.

Η ταινία εκτός από τον Chaplin πίσω από τη σύλληψή της, διαθέτει ένα πολύ καλό καστ, αξιομνημόνευτους χαρακτήρες, αστείες σκηνές και πάνω απ' όλα ένα ξεκάθαρο μήνυμα που μας προσφέρεται με τον πιο ευθύ τρόπο και που κάνει την ταινία ξανά και ξανά επίκαιρη και συγκλονιστική.

Ξεκαρδιστική διακωμώδηση της ολέθριας γελοιότητας του πολέμου, επινοητική καταδίκη των εγκλημάτων της απολυταρχίας και του ρατσισμού, συγκινητική έκκληση στη συναδέλφωση ανθρώπων και λαών, εμψυχωτική παρηγορία του παγκόσμιου πολίτη με παραδειγματικό όπλο το σθένος – ειδοποιό διαφορά του ενός ενάντια στην υποταγή του πλανημένου όχλου, καρικατουρίστικη προφητεία του Ολοκαυτώματος που θα έγραφε Ιστορία την προσεχή πενταετία.

Ο Μεγάλος Δικτάτωρ ήταν η πρώτη του ομιλούσα ταινία και με αυτή εγκατέλειψε οριστικά τον αλητάκο και την ιδιοφυή τυποποίηση που τον έκανε διάσημο, αν και εδώ το μουστάκι του χρησίμευσε ως οπτικό μέσο μίμησης του Χίτλερ. Το λαϊκό ένστικτο του Τσάπλιν παραμένει άθικτο.

Αφελής σε σημεία όμως με ένα τέτοιο πέπλο μελαγχολίας να την περιτυλίγει και με μια τέτοια ορμή για να φτάσει σε ένα σημείο αλήθειας, που είναι σαν τίποτα να μην έχει σημασία.

Η πρώτη ομιλούσα ταινία του Τσάρλι Τσάπλιν, με την οποία άφησε οριστικά πίσω τον ρόλο του τίμιου αλητάκου. Η ταινία διαθέτει τη θρυλική σκηνή όπου ο στυγνός ιμπεριαλιστής παίζει με την υδρόγειο/μπαλόνι και το αφόρητα διδακτικό λογύδριο του φινάλε.