Αγάπα με αν Τολμάς(2003)

(Jeux d' Enfants)  Πρώτη προβολή: 06-02-2004

Ο Yann Samuell αναλαμβάνει το σκηνοθετικό τιμόνι και οδηγεί με ξέφρενο ρυθμό μια ταινία, ένα παραμύθι που εξιτάρει την φαντασία μας και την οδηγεί σε μονοπάτια πέρα από κάθε λογική. 

Η σύνδεση μεταξύ των πρωταγωνιστών είναι υποδειγματική και δίνουν όλη τους την ενέργεια στην ενσάρκωση των εκνευριστικών και αξιαγάπητων συνάμα αυτών χαρακτήρων. Οι διάλογοι της ταινίας έχουν ένα πνευματώδες χιούμορ και την απαραίτητη γαλλική πινελιά ερωτισμού, ρομαντισμού και υπερβολής.

Ακολουθώντας το μαγικό ρεαλισμό της σχολής της «Αμελί», αλλά κρατώντας αρκετά πιο σκοτεινή και λιγότερο ζαχαρούχα την ρομαντική καρδιά της ταινίας του, ο Γιαν Σαμιέλ κατασκευάζει ένα κατάμαυρο αλλά γοητευτικό παραμύθι ενηλίκων. Μία φιλμική παραβολή για την ανταγωνιστική φύση του έρωτα.

Η «Αμελί» συναντά το «Trainspotting» σε μια εξαιρετικά γοργή και ευφάνταστη ερωτική ιστορία που αρχίζει από την παιδική ηλικία και καταλήγει στην τρίτη.

Αν και η ταινία είναι πραγματικά καλή, με πολύ ενδιαφέρον γύρισμα και καταφέρνει να δημιουργήσει κάτι σημαντικό, δηλαδή ένα σύμπαν δικό της για τους χαρακτήρες της, ίσως τελικά να μην έχει «γεράσει» τόσο καλά και οι επιρροές της από άλλα σημεία αναφοράς του γαλλικού σινεμά (η «Αμελί», το «Ζιλ και Τζιμ» είναι μόνο μερικά παραδείγματα) να γίνονται πλέον πιο εμφανείς.

Η τρέλα του έρωτα σε μια διαχρονική ρομαντική κομεντί με δραματικές αποχρώσεις και σκοτεινές γωνιές.

Ο έρωτας όπως θα έπρεπε να είναι (παιχνιδιάρικος, απρόβλεπτος και γεμάτος συγκινήσεις) σε μια ταινία-ταχυδακτυλουργικό τρικ που καταργεί κάθε σεναριακή ορθότητα, η οποία μας σύστησε πριν από 13 χρόνια τη Marion Cottilard.

Στ' αλήθεια ευρηματική και πρωτότυπη, η κεντρική αυτή ιδέα θα μπορούσε με την κατάλληλη διαχείριση να δημιουργήσει όντως το αριστούργημα που πολλοί περιγράφουν.

Διαφημιστικός ρεαλισμός που θυμίζει έντονα «Αμελί», χωρίς να διαθέτει την ίδια εύστροφη πρωτοτυπία με την ταινία του Ζαν-Πιερ Ζενέ.

Το αγχώδες ρομαντικό δράμα του Γιάν Σαμιέλ εκτόξευσε τις καριέρες των Κανέ και Κοτιγιάρ και έσκισε εμπορικά, αν και παραμένει απορίας άξιο, για μένα τουλάχιστον, πώς αυτό το στυλιστικό πυροτέχνημα, μια κανονική πανωλεθρία του περιεχομένου έναντι της αναίτιας και εκνευριστικής παράθεσης του έρωτα ως παιχνιδιού στα χέρια δύο φίλων που αποφασίζουν εξαντλητικά πως θα δίνουν ο ένας στον άλλο το παιδικό σύμβολο της συνωμοτικής σχέσης τους μέχρι τελικής πτώσεως, γοήτευσε τόσο πολύ το κοινό...