300(2006)

Πρώτη προβολή: 08-03-2007

Αν θα έπρεπε καλά και σώνει να βγάλω ένα συμπέρασμα από την πλευρά του σκηνοθέτη, τότε αυτό θα ήταν εντελώς κενό, αφού δεν τον κρίνω ικανό, να βγάλει την οποιαδήποτε ακραίας μορφής, προπαγανδιστική κραυγή, μέσα από τους 300. Μιας και το έργο όμως ανήκει σε εκείνον, σε πολύ μικρό, σε ελάχιστο ποσοστό και γνωρίζοντας το καυστικό, προκλητικό και ενίοτε φασιστικό νοηματικά παρελθόν του Miller, θα μπορούσα να πω, πως δεν είναι λίγες οι στιγμές, που το μυαλό οδηγείται σε τέτοια συμπεράσματα. Που και πάλι όμως δεν είναι ούτε διακριτά, ούτε αναδεικνύουν τις σαφείς θέσεις, του ποιος αντιπροσωπεύει, στον σημερινό πολιτικό και μιλιταριστικό στίβο, τον πομπώδη επιτιθέμενο ή τον ιδεαλιστή αμυνόμενο περί πάτρης...

Όσο παράδοξο και αν ακούγεται ωστόσο, ο Snyder πετυχαίνει το στόχο του και μάλιστα στο κέντρο. Σίγουρα, τα προβλήματα της ταινίας είναι πολλά και πολυεπίπεδα. Ωστόσο στη σύγχρονη κινηματογραφική εποχή, όπου δεν τίθεται ζήτημα ανεκτικότητας στην ευκολία με την οποία βαπτίζεται ως «δημιουργία» και «έργο» τόσο ο Κρυμμένος όσο και ο Hulk, δεν μπορείς παρά να είσαι επιεικής με μια ταινία που αν μη τι άλλω σέβεται το κοινό της.

Υπερεκτιμημένο; Ίσως. Αδικοθαμμένο; Σίγουρα. Το 300, βασισμένο στο κόμικ ενός εξαιρετικά άνισου καλλιτέχνη, που με απόλυτη σοβαρότητα γράφει κόμικ «Batman Vs Αl Qaida», δεν είχε σκοπό να σαρώσει βραβεία και το συγκρατημένο budget του (60 εκατομμύρια-αν και η αξία της παραγωγής μοιάζει για παραπάνω) δείχνει πως οι παραγωγοί δεν περίμεναν καν τόσο ντόρο. Αν επιχειρεί κάτι είναι να δώσει μια νέα πνοή σε ένα είδος, αυτό του sword and sandal, που από την γέννησή του είχε μείνει απαράλλαχτο. Και, παρά τις προφανείς αδυναμίες του, το καταφέρνει.

Επαναπαυμένος στη φωτογραφία και στην ομάδα των χειριστών των ψηφιακών εφφέ, ο Zack Snyder φαίνεται ενίοτε να οπτικοποιεί την ιστορία του χωρίς ιδιαίτερο πάθος και δύναμη, αφήνοντας την ένταση να φανεί περισσότερο από την εικόνα αυτή καθ αυτή, παρά από τις συνθέσεις των πλάνων του. Όχι φυσικά πως δεν έχει και τις δυνατές στιγμές του-κάθε άλλο- απλά η σκηνοθεσία αρχίζει να χάνει το δυναμισμό της, όσο η ιστορία αρχίζει να ξεχειλώνει και όσο ο Gerard Butler αρχίζει να ωρύεται όλο και περισσότερο, καλύπτοντας με αυτό τον τρόπο την απουσία...ουσίας των λόγων του.

Το πνεύμα της ταινίας επικεντρώνεται στον επικών διαστάσεων ηρωϊσμό των τριακοσίων του Λεωνίδα, τον οποίο και απροκάλυπτα υπερθεματίζει. Η ανδρεία τους αποθεώνεται, με όπλα τις καταιγιστικές σκηνές δράσεις, τους hard rock ήχους και τις slow-motion σεκάνς. Πέρα από οτιδήποτε μειονέκτημα, η ταινία του Snyder δεν παύει να είναι μία χορταστικότατη επική περιπέτεια όπου οι κεντρικές ατάκες έχουν μεγαλύτερη σημασία από την ίδια την εξέλιξη.

Οι «300» είναι μία ταινία με ένταση, πάθος και πολύ αίμα μέσα σε ένα ψηφιακό κόσμο. Ο ήχος, που διαθέτει εύρος από rock κρεσέντο μέχρι μυστηριακές ανατολίτικες μελωδίες συνοδευόμενες από πνευστά, υπηρετεί την οπτική απόλαυση.

Προσπεράστε τα Hotgates, τον τραβεστί Ξέρξη και το (υποτιθέμενο) πολεμοχαρές περιβάλλον της ταινίας (από άλλη σκοπτική τα βλέπει τα πράγματα ο καθένας) και αφεθείτε στην μαγεία των «300». Και στο κάτω-κάτω, Ιt is just a movie!!! Xαλαρώστε και απολαύστε την.

Κατά κάποιο τρόπο, οι «300» της μεγάλης οθόνης είναι ένα υπερβατικό αισθητικό πείραμα που καταφέρνει, με την αρτιότητά του, να πλασαριστεί ως έργο τέχνης. Κι αυτή του τη νίκη δεν μπορεί να του τη στερήσει κανείς.