Ταξίδι στην Άγρια Φύση(2007)

(Into the Wild)  Πρώτη προβολή: 21-02-2008

Η συγκλονιστική μαγεία της φύσης σε κάνει να χάνεις την αίσθηση του χρόνου και να χάνεσαι και ο ίδιος στην ομορφιά των εικόνων που πλαισιώνουν το εκπληκτικό καστ, η απειλή του κινδύνου, παράλληλα, σε τρομάζει, τα απολαυστικά τραγούδια του Έντι Βέντερ συνοδεύουν γοητευτικά μεγάλο μέρος του φιλμ, το τέλος σε στοιχειώνει και η άριστη σκηνοθεσία του Σον Πεν σε παραλύει καθώς έχεις την εντύπωση πως όσα βλέπεις τα ζεις! 

Η ταινία είναι μοναδική και δικαιώνει τις τρυφερές προθέσεις του Sean Penn.

Το "Into The Wild" (μόλις η 4η του ταινία ως σκηνοθέτης σε 16 χρόνια), είναι σε στιγμές, καθηλωτικό. Είναι ένας δυνατός και ποιητικός ύμνος , για ένα ιδεαλιστή νέο άνθρωπο, ο οποίος λαχταρούσε να ζήσει μόνος του στους αγριότοπους της Αλάσκας και να δρέψει τα οφέλη της μοναξιάς στο πνεύμα του Thoreau.

Το Into the wild είναι μια must-see συγκλονιστική ταινία, για έναν άνθρωπο που τα είχε όλα και τα παράτησε (σωστά ή λανθασμένα δεν έχει σημασία), για να κάνει την τρέλα του, χωρίς να αναλογιστεί τις συνέπειες του, απλά για να ικανοποιήσει τις επιθυμίες του, σκηνοθετημένη με μαεστρία από τον Σόν Πέν και με τρομερή ερμηνεία από τον Έμιλ Χίρς.

Οι λυρικές λήψεις και η μαγευτική μουσική του θρυλικού Έντι Βέντερ των Pearl Jam σε παρασύρουν σε ανύποπτο χρόνο μαζί τους, πλαισιωμένες από ταγμένες ερμηνείες, και όλα μαζί καταλήγουν σε ένα ποιητικά φορτισμένο, ελεγειακό φινάλε συνταρακτικού ύφους. Θρηνώντας τη -θαρρούσες αστείρευτη- φλόγα της μετεφηβικής αυτής ανεμελιάς του Κρις, που αργοσβήνει μπροστά στη μεγαλειώδη αμειλικτότητα της φύσης.

Για όσους ονειρεύτηκαν έναν 100% αντίθετο και αντίρροπο τρόπο ζωής, η ταινία τους αποζημιώνει για δυόμισι ώρες καθώς ταυτίζεσαι και μοιράζεσαι το όνειρο...

Συνολικά, θα χαρακτηρίσω την ταινία όπως ακριβώς και την ερμηνεία του Hirsch, ικανοποιητική αλλά όχι εντυπωσιακή. Μεγάλο ρόλο παίζει και η στάση ζωής του πρωταγωνιστή την οποία δε θα μπορούσα να υιοθετήσω με αποτέλεσμα να μην ενδιαφέρομαι ιδιαίτερα για την τύχη του μιας και "τα'θελε και τα'παθε".

Μη περιμένετε ανάπτυξη αφήγησης που δικαιολογεί άμεσα αυτή τη μεγάλη διάρκεια (σύνολο 140΄) αλλά ακόμη και το πιο μικρό εργάζεται για να σας κάνει να πράξετε κάτι που η σύγχρονη αστική κοινωνία σας αποτρέπει να πράξετε... να ονειρευτείτε...

Ο Σον Πεν θέλει να μας πει πως βασανίστηκε και το γλέντησε, έχοντας αυτό το αναφαίρετο δικαίωμα. Το πρόβλημα είναι πώς το σκηνοθετεί. Τα δύο μεγάλα προβλήματα είναι η αδικαιολόγητα πολλή μουσική και τα τρικ που εφαρμόζει με την κινηματογράφηση, ίσως θέλοντας να δώσει έμφαση σε μια ανεμελιά και να μη βαρύνει υπερβολικά μια προδιαγραφόμενη τραγωδία, ένα on the road ραντεβού με την αργή αυτοκτονία.