Ο Λαβύρινθος: Πύρινες Δοκιμασίες(2015)

(Maze Runner: The Scorch Trials)  Πρώτη προβολή: 24-09-2015

Αν και απλοϊκό στο στήσιμό του, το κλειστοφοβικό πρώτο μέρος διατηρεί μια ένταση κι ένα νεύρο που σταδιακά εξασθενίζουν, μια και η ολιγομελής παρέα περιφέρεται, εξασθενημένη και αυτή, στο ερημικό άγνωστο.

Το μόνο που μένει είναι μια σειρά από εντυπωσιακές εικόνες ενός κατεστραμμένου κόσμου, δημιουργημένες από τους ιδιοφυείς καλλιτέχνες της Weta Digital, οι οποίες στο πλαίσιο μιας καλύτερης ταινίας θα μπορούσαν να είναι σχεδόν εμβληματικές, αλλά εδώ παραμένουν απλά «σκηνικό», σε μια ταινία που δεν έχει νεύρο ή αληθινό λόγο ύπαρξης.

Έχετε δει το πρώτο; Πιθανότατα θα διχαστείτε όπως τα καμάρια στην οθόνη, αλλά σε κάθε περίπτωση εδώ ακολουθείτε τον μίτο στο πιο κατεστραμμένου μπετόν ή υπαίθριας ξεραΐλα όξω (συν κάποιες τρομάρες σε toll, αεραγωγούς κτλ.) και στο λίγο πιο «Hunger Games», δυστυχώς με κάτι και από «Resident Evil». Οργισμένα νιάτα που το έχετε διαβάσει (εν αντιθέσει με εμένα), φοβάμαι ότι θα διακρίνετε ανά σημεία την αφλογιστία ή την αμνησία τής μεταφοράς, χάσκει όπως τα γκρεμίδια της Νέας Υόρκης (βάζουν πλάτη wow FX και production design). Ακόμα κι έτσι, μπορεί να... μείνετε στην πληθώρα «φάσεων» περιπέτειας, όπως θα κάνουν και οι μη αναγνώστες του pageturner μεν, θιασώτες τού κινηματογραφικού genre δε.

Ναι, μεν, σε επίπεδο ιστορίας και χαρακτήρων δεν υπάρχει ανάπτυξη, αλλά από την άλλη η συνεχής δράση κρατά τουλάχιστον το ενδιαφέρον του θεατή στην οθόνη.

Τα έχουμε ξαναδεί όλα αυτά, με την ίδια καταιγιστική και κλιμακούμενη δράση μέχρι το φινάλε σαν video game.

Το βασικό πρόβλημα σε αυτό το σίκουελ είναι το ευκολο-γραμμένο σενάριο, βασισμένο βέβαια σε ένα ευκολο-γραμμένο βιβλίο. Τραβάει ίσως κάποιον άπειρο από μεταποκαλυπτικές δυστοπίες, αλλά δυσαρεστεί εύκολα έναν φίλο του κινηματογράφου και της τέχνης γενικότερα.

Ο σκηνοθέτης Γουές Μπολ δεν λέει όχι σε κάμερα στο χέρι για να επιτείνει το στρες και να δώσει την αίσθηση της σύγχυσης, αλλά καταφέρνει να στήσει μερικές μονταζιακά ενδιαφέρουσες, πολύπλοκες σκηνές καταδίωξης που βασίζονται στα περιστατικά που προκύπτουν.

Ένα από τα προβλήματα της ταινίας του Wess Ball είναι η ανεπαρκής ανάπτυξη των χαρακτήρων. Παρ' όλα αυτά, το Maze Runner: The Scorch Trials έχει μπόλικη δόση δράσης και σου κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον σχεδόν καθ' όλη τη διάρκειά του.

Βλέπεται ευχάριστα και εκεί τελειώνει η υπόθεση.

Το «Maze Runner: The Scorch Trials» είναι σαφώς πιο συναρπαστικό από το πρώτο χωρίς αυτό να σημαίνει πως ξεπερνά την μετριότητα σαν ταινία. Ενδιαφέρον έχουν οι πινελιές τρόμου μέσα στην ταινία που του προσδίδουν μια πιο ενήλικη χροιά.