Life(2015)

Πρώτη προβολή: 01-10-2015

Ο πιο λιτός κινηματογραφικός θρίαμβος στη μέχρι σήμερα ζηλευτή φιλμογραφία του Άντον Κορμπέιν μας αποκαλύπτει τα συστατικά του κινηματογραφικού θρύλου του Τζέιμς Ντιν, πριν μας ψιθυρίσει με θαυμαστή λιτότητα πως το νόημα της ζωής κρύβεται στα στιγμιότυπα και τις συγκυρίες.

Πόσες είναι οι ταινίες που προσπαθείς να θυμηθείς την επόμενη μέρα και σου έρχονται στο μυαλό εικόνες σα να την έχεις μπροστά σου; Λίγες; Αυτή είναι μία. Ο Αντόν Κορμπίν αποτίει φόρο τιμής σε ένα αστέρι που έδυσε πριν καλά καλά ανατείλει, τον Τζέιμς Ντιν, σκηνοθετώντας μια υποδειγματική βιογραφία.

Μπορεί να μην κορυφώνει δυναμικά το ταξίδι των δύο αταίριαστων φίλων προς τη συμφιλίωση με τον εαυτό τους, διατηρεί όμως μέχρι τέλους τη θερμή ενέργεια της σχέσης τους, η οποία, για να φτάσει ως το περιοδικό «Life», πέρασε πρώτα από την αληθινή ζωή.

Αυτό κάνει την ταινία απόλυτα αληθινή, ακόμα κι αν στο τέλος μένει η αίσθηση ότι κάπου μέσα στην αφήγηση είναι κρυμμένη μια ακόμα πιο συνταρακτική ιστορία. Ωστόσο, η γενικότερη καλαισθησία, η φροντίδα και η συνειδητοποιημένη ματιά χαρακτηρίζουν ένα φιλμ, που είναι περισσότερο χαμηλότονο από όσο θα περίμενε κανείς αλλά και πιο αντισυμβατικό σε σχέση με τη σύγχρονη κινηματογραφική γλώσσα.

Ο Ρόμπερτ Πάτινσον στο ρόλο του Ντένις Στοκ είναι αξιοπρεπής (συγχωρέστε μας, αλλά το ομορφόπαιδο συνήθως δεν μπορεί να παίξει), ενώ ο Ντέιν ΝτεΧάαν, επωμιζόμενος το βαρύ φορτίο του Τζέιμς Ντιν, προσφέρει μια υπέροχη ερμηνεία ενός σύνθετου ήρωα, στο μεταίχμιο της αυτοκαταστροφής, ευάλωτο σα μια αδύναμη ανάσα. Κι αν το φιλμ δεν προλαβαίνει ν' αναπτύξει, σε βάθος και σε έκταση, την προσωπικότητα του Τζέιμς Ντιν, πραγματικά δεν έχει σημασία: το σημαντικό είναι η στιγμή, η ακρίβεια του «κλικ», πριν χαθεί.

Ωραία και ενδιαφέροντα όλα αυτά και φοβερό το πρωταγωνιστικό δίδυμο Πάτινσον-Ντε Χάαν που ενσαρκώνουν δύο ανθρώπους με εντελώς διαφορετικές κοσμοθεωρίες των οποίων η σύντομη γνωριμία θα γεννήσει ένα θρύλο, όμως το χαλαρό και χωρίς κορυφώσεις σενάριο τα αποδυναμώνει, κουράζοντας ταυτόχρονα τον μέσο απληροφόρητο θεατή.

Η ρετρό χρωματισμών και καλής παραγωγής ταινία είναι κατά βάθος μια χαμένη ευκαιρία με ωραίες στιγμές, ένα ευπρόσδεκτο αντι-χόλιγουντ πορτρέτο μιας φέτας του Χόλιγουντ όποτε εντοπίζει τις αμήχανες σιωπές ανάμεσα στα βλέμματα.

Μια ιστορία παράξενης φιλίας, που δεν έχει πανίσχυρες ρίζες, που δεν στηρίζεται σε κάποιες βασικές αξίες, που δεν έχει σημείο έναρξης ή τέλους, που αφήνει στο φινάλε μια γεύση ανολοκλήρωτου bromance, βάζοντας διαρκώς όρια ανάμεσα τους, περιέργως τα περισσότερα από μεριάς του άγνωστου της δυάδας και ουχί του σούπερσταρ. Από τον Corbijn, που με έχει καλομάθει, ανέμενα περισσότερα.

Η σχέση-συνεργασία του άγνωστου τότε φωτογράφου, Ντένις Στοκ, με τον εκκολαπτόμενο σινεαστέρα, Τζέιμς Ντιν, μέσα από μια υποτονική, καχεκτική αφήγηση που –και καλά– αντανακλά τον ψυχισμό του Ντιν.

Θεωρώ ότι η ταινία παίρνει τον εαυτό της στα σοβαρά πολύ περισσότερο απ'οτι θα έπρεπε με μελοδραματικες κορώνες, ενώ θα μπορούσε να θίξει πιο ώριμα τα σημαντικά θέματα.