Φεγγάρι(2009)

(Moon)  

Κι ενώ το φιλμ ξεκινά ως θρίλερ, συνεχίζει ως ταινία μυστηρίου και ξετυλλίγεται στη βάση της επιστημονικής φαντασίας, γίνεται τελικά ένας ύμνος για τον άνθρωπο και τα συναισθήματά του.

Ο Duncan Jones ως σύγχρονος Ziggy, ξοδεύει αρκετή "αστερόσκονη" στο Φεγγάρι και δημιούργει σε ελάχιστο χρόνο, με ελάχιστο κόστος, ένα σύνολο το οποίο όχι μόνο θα σας προκαλέσει συναισθηματικά αλλά και νοητικά, θα σας αναγκάσει να πάρετε τηλέφωνο ένα αγαπημένο πρόσωπο και να μετριάσετε την μοναξιά που πιθανόν αντιμετωπίζει, θα σας ανταμείψει όταν διαπιστώσετε ότι υπάρχουν πολύ χειρότερα πράγματα στην ζωή από μία "προσωρινή" και κατ'επιλογήν κατάσταση μοναξιάς.

Ο πρωτάρης σκηνοθέτης Duncan Jones, χωρίς ίχνος εμπειρίας, με μικρό budget και χωρίς κανένα σχεδόν ψηφιακό εφέ, αποδεικνύει πως τα μόνα που χρειάζονται για να φτιάξεις ένα μικρό αριστούργημα είναι ένας ηθοποιός, ένα σενάριο με βάθος κι έξυπνες σκηνοθετικές επιλογές. Η επιστημονική φαντασία σπάνια αποδεικνύεται -τα τελευταία χρόνια- τόσο ουσιαστική και καίρια όσο στην περίπτωση του «Moon», που εκτός από σασπένς προσφέρει τροφή για σκέψη, χωρίς τους συνήθεις εκτυφλωτικούς αντιπερισπασμούς που συχνά βαραίνουν αυτό το παρεξηγημένο είδος.

Σε αντίθεση με την υπερφορτωμένη τάση του σύγχρονου sci-fi, o Duncan Jones σκηνοθετεί σε ένα extremely minimal περιβάλλον, απ' την παραγωγή που είναι εξαιρετικά μικρή, ως και το cast. Όλη η ταινία είναι παράσταση για έναν ρόλο, και αυτόν τον υποδύεται έξοχα ο Sam Rockwell, υποδυόμενος έναν αστροναύτη που εργάζεται, με τριετή σύμβαση, σε έναν διαστημικό σταθμό στο φεγγάρι, με μόνη συντροφιά ένα ρομπότ, τον GERTY, του οποίου τα φωνητικά έχει αναλάβει ο Kevin Spacey.

Μια από τις αρτιότερες ταινίες επιστημονικής φαντασίας που αντλεί δύναμη από φιλμ όπως το 2001 και το SOLARIS, από αντισυμβατικά sci-fi των αρχών του '70 σαν το Soylent Green με τον E.Robinson (1973) , αλλά και τον μοναχικό κοσμοναύτη του Eden.

Ο Duncan Jones προσπαθεί να διαχειριστεί τόσα θέματα και τελικά τα αφήνει όλα στη μέση. Προσπαθεί να δείξει σεβασμό στις επιρροές του και τελικά δεν μας δίνει κάτι καινούριο και διαφορετικό. Προσπαθεί να συγκινήσει και τελικά πέφτει στα κλασικά χολιγουντιανά κλισέ.

Sci fi ατμόσφαιρα, αρκετά "υπνωτική", λίγο ποιητική μα καθόλου λυρική σαν το αξεπέραστο SOLARIS του αγαπημένου μας Ταρκόφσκι. Η θρησκευτική πίστη αγνοείται εκούσια ή ακούσια για να φανεί με μεγαλοπρέπεια το απόλυτο Κενό του Διαστήματος.

Η ταινία έχει ατμόσφαιρα θρίλερ, αλλά πουθενά αγωνία. Τα μικρά ερωτηματικά που θέτει πλάθουν ένα μυστήριο για να κινηθεί η πλοκή, αλλά ποτέ δεν ιντριγκάρουν σοβαρά. Οι διάλογοι δεν έχουν καμία φιλοσοφική υπόσταση και, γενικά, αν αναζητείτε έναν απόγονο των μεγάλων στιγμών της επιστημονικής φαντασίας, μην τον ψάξετε εδώ.