(500) Μέρες Με Τη Σάμερ(2009)

((500) Days of Summer)  

Το 500 Days of Summer έχει ιδιαίτερη αισθητική, με θερμά χρώματα, νοσταλγική μουσική και πολλά vintage στοιχεία. Προσωπικά ξεχώρισα, κυρίως την ερμηνεία του Τζόζεφ Γκόρντον Λέβιτ, ιδιαίτερα πειστικός και ταιριαστός στον ρόλο, κατάφερε με επιτυχία να αποδώσει τον έντονο ψυχισμό του χαρακτήρα.

Το πώς και το γιατί ερχόμαστε κοντά και μετέπειτα απομακρυνόμαστε εξακολουθεί ευτυχώς να αντιστέκεται στην απόλυτη εκλογίκευση. Η ανθρώπινη χημεία θα κρύβει πάντα μέσα της ένα άλυτο μυστήριο και μια ανεξήγητη παρόρμηση. Κάπως έτσι, οι ιστορίες αγάπης εξακολουθούν να θυμίζουν αγάπη, ακόμη κι όταν αυτή έχει φύγει για άλλες αγκαλιές.

Η Σάμερ συνοδεύεται με ωραία μουσική, έξυπνο χιούμορ και πολύ ταιριαστό casting. Οι Τζόζεφ Γκόρντον και Ζόι Ντεσανέλ παίζουν πολύ πειστικά και δίνουν το στίγμα τους στους ρόλους.

Βασικά, πράγματα που ήδη γνωρίζετε από την ζωή σας, αλλά ο mainstream κινηματογράφος των ΗΠΑ δεν τολμούσε να αγγίξει. Δύο φοβεροί χαρακτήρες, χωρίς κατά ανάγκη να έχουν αναλυθεί ενδοφλεβικά, μάχονται στο πεδίο της αγάπης, με τελικό νικητή τον θεατή που δεν μπορεί παρά να απορριφθεί από την λεπτοκομμένη ανάπτυξη τους. Δεν θα απογοητεύσει κανέναν και καμία ηλικία.

Πραγματικά πολύ καλή ανεξάρτητη ταινία, συναισθηματική με λίγο κωμωδία και πολύ ερωτικό προβληματισμό, όλα δοσμένα σε ρεαλιστικό περιτύλιγμα.

Ένα φιλμ, που στέκει υπερβατικά έναντι των στεγανών που ορίζουν το ρομαντικό δράμα και η κωμωδία. Γιατί, πολύ απλά, είναι και τα δύο μαζί αλλά και κάτι ακόμα: ένας γλυκόπικρος, μα τόσο αληθινός και αξέχαστος κινηματογραφικός έρωτας.

Ο Marc Webb μπαίνει κατευθείαν στην υπόθεση χωρίς περιττές φλυαρίες και, ακόμα και χωρίς καμιά ιδιαίτερη ανάλυση χαρακτήρων και πηγαίνοντας μπρος-πίσω στο χρόνο, καταφέρνει να σε ταυτίσει απόλυτα με τον ήρωά του, να σε αγγίξει, χωρίς ποτέ να χάνει το χιούμορ του και όντας πάντα συγκρατημένος, όσο χρειάζεται.

Ένα απλοϊκό σενάριο, δύο χαρακτήρες μέτρια δουλεμένοι, μια ταινία απλά υπέροχη.

η ταινία διαθέτει έναν φρενήρη ρυθμό, κλιμακωτή ανάπτυξη, συμπαγείς κι ολοκληρωμένους χαρακτήρες και πάνω απ' όλα μεράκι και διάθεση από έναν εμπνευσμένο δημιουργό που χρησιμοποεί το ακαδημαϊκό mainstream ως βατήρα σινεφιλικών και καλλιτεχνικών αναζητήσεων. Ο Τζόζεφ Γκόρντον Λέβιτ με το σπαθί του κέρδισε τον τίτλο του "διαδόχου του Χιθ Λέτζερ" και η Ζόι Ντεσανέλ συγκινεί με τις υποκριτικές της δυνατότητες χωρίς να εκβιάζει ακραία συναισθήματα υποκύπτοντας στα κλισέ της "χολιγουντιανής συνταγής".

Ευτυχώς δεν αναμασά τα συνήθη κλισέ ούτε αναλώνεται σε χαζούς διαλόγους και σκηνές απλά για να γεμίσει ο χρόνος, το αντίθετο μάλιστα. Πολύ καλές και οι μουσικές επιλογές με επιλεγμένα ρετανικά ροκ και ποπ κομμάτια. Είναι πολύ θετικό το ότι στο εντελώς παρηκμασμένο είδος των ρομαντικών ταινιών υπάρχει μια τέτοια καλή προσπάθεια.