Εφιάλτης Στο Δρόμο Με Τις Λεύκες(2010)

(A Nightmare on Elm Street)  

Γενικότερα, φαντασία μηδέν, ατμόσφαιρα μηδέν, φόβος μηδέν, αστεία-διασκέδαση μηδέν. Ειδικά αν σκεφτεί κανείς πως είναι remake του Εφιάλτη στο Δρόμο με της Λεύκες Νο1 (1984) - το οποίο ήταν πραγματικά τρομερό - απορεί κανείς πως βγήκε ένα τέτοιο άψυχο αποτέλεσμα έπειτα από 25 χρόνια, με όλη αυτή τη τεχνολογία και τα εφέ, υπέρ των σύγχρονων ταινιών τρόμου.

Μία τίμια και αξιόλογη προσπάθεια που αναβιώνει το μύθο του Freddy Krueger, αλλά από την άλλη με μέτρια αποτελέσματα που μπορεί να είναι αρκετά για να προσελκύσουν νέους φαν, αλλά καθίσταται αδύνατο για τους παλιούς φαν να δουν στο πρόσωπο του Jackie Earl Haley τον νέο ήρωα τρόμου.

Όσο με έπεισαν και "έψησαν" οι αγνές προθέσεις της παραγωγής με την ανάγκη της "ανάστασης" του ικριώματος Φρέντι, άλλο τόσο κατέρρευσαν τούτες, από την ρηχή και αμήχανη εκτέλεση. Φαίνεται ολοκάθαρα πως αυτό τελικά που επεδιώχθη ήταν να επικεντρωθεί στις "λεπτομέρειες" (μακιγιάζ, ενδυμασία) και όχι στην ουσία της ανθρώπινης ψυχής.

Η αλήθεια είναι πως έχουμε δει πολύ χειρότερα remake από το «Nightmare on Elm Street», το οποίο σε καμία περίπτωση δεν είναι κακή ταινία. Απλώς τα πάντα πάνω του είναι παντελώς διεκπεραιωτικά, η δημιουργική ομάδα πίσω από αυτό παίζει υπέρ του δέοντος συντηρητικά.

Στο πρώτο μέρος της ταινίας χάρη στην μουσική επιμέλεια καταφέρνει να σε κρατήσει στην άκρη της καρέκλας, ενώ αν δεν αντέχεις και τις πολλές «συγκινήσεις» μπορεί να σου ξεφύγει και καμία φωνή!! Άλλα μέχρι εκεί, στο δεύτερο μισό έρχεται ο φαιδρός δερματοπαθής και μαζί με αυτόν και το γέλιο του θεατή.

Καμία έμπνευση, καμία έννοια χρησιμότητας, πέρα από το ότι το παλιό δεν έχει βγει ακόμα σε DVD. Χειρότερο ακόμα κι από όλα, μα όλα, τα παλιά σίκουελ...