Jack(2014)

Πρώτη προβολή: 08-01-2015

Χωρίς φανφάρες και πολλά λόγια η ταινία καταφέρνει να περάσει μέσα από τα μάτια στη συνείδηση του κοινού της και κατά κάποιο τρόπο να το γοητεύσει. Παρόλα αυτά το κοινό αυτό θα πρέπει να είναι συνειδητοποιημένο ως προς το τι είδους ταινία πάει να δει, γιατί αν περιμένει να διασκεδάσει ή να γεμίσει το χρόνο του με εφέ και αδρεναλίνη, θα απογοητευτεί...

Υιοθετεί μια συμπαγή όσο κι ελεύθερη κινηματογραφική (κατα )γραφή, με την αεικίνητη κάμερα, τους γεμάτους πόρτες, σκάλες κι εμπόδια χώρους και το κοφτό μοντάζ να μεταδίδουν μια αγχώδη αίσθηση αλλά και όλη την οργισμένη αποφασιστικότητα του πείσμονα ήρωά του.

Το «Τζακ» καταφέρνει να έχει τον συναισθηματικό αντίκτυπο που προσδοκά, αγγίζοντας τα όρια του κοινωνικού ντοκιμαντέρ, τιμώντας παράλληλα το κινηματογραφικό, μη εμπορικό του είδος.

Μπορεί να μην κατορθώνει να φτάσει ποτέ την ένταση, την συναισθηματική καθαρότητα και ακρίβεια του, αλλά δεν παύει να είναι ένα ενδιαφέρον κομμάτι κοινωνικού σινεμά που σε κερδίζει με ευκολία.

Ακόμα κι αν δεν έχει τη δική του διακριτή φωνή, το «Jack» καταφέρνει να αφηγηθεί ουσιαστικά μια ιστορία χωρίς να αποζητά μελοδραματικές εξάρσεις, επιτυγχάνει να κάνει σαφή τη θέση του χωρίς να κουνά διδακτικά το δάχτυλο και δείχνει αμέριστη αγάπη προς τον ήρωά του χωρίς ούτε στιγμή να τον νταντεύει, παράμετροι που οδηγούν σε μια σίγουρη κινηματογράφηση, η οποία βγάζει δύναμη ακόμα κι αν δεν το προβάλλει με προφανή τρόπο.

Ο γερμανός σκηνοθέτης Edward Berger και η Nele Mueller-Stöfen, που συνυπογράφουν το σενάριο, πραγματεύονται ένα θέμα δύσκολο αλλά καθόλου άγνωστο. Αυτό της ανταλλαγής ρόλων, μεταξύ γονιού και παιδιού.

Καλλιτεχνικά κινείται σε ράγες ρεαλιστικά Dardennικές, χρησιμοποιώντας όλες εκείνες τις δυνατότητες που δίνει η ντοκιμαντερίστικη λήψη για να εκτοξεύσει την δραματουργία. Ίσως με λίγη περισσότερη οικονομία στην αφήγηση που ελαφρώς επαναλαμβάνει σεκάνς στο κυρίως σώμα της περιπλάνησης, τώρα θα μιλούσαμε για ένα πραγματικό κινηματογραφικό διαμάντι.

Τρυφερό δράμα κοινωνικού ρεαλισμού, με μία φρεσκάδα στη σχέση των δύο αδελφών, αλλά όχι κάτι ιδιαίτερο.

Ένας μικρός ήρωας της καθημερινότητας ο οποίος μας κερδίζει ολοκληρωτικά χάρη στην ερμηνεία του Ιβο Πίτζκερ που είναι κυριολεκτικά το Α και το Ω της ταινίας.