Η Γέφυρα των Κατασκόπων(2015)

(Bridge of Spies)  Πρώτη προβολή: 26-11-2015

Αναπολώντας την εξαιρετική σκηνή της παράλληλης πορείας της κάμερας με το μισοχτισμένο τοίχος του Βερολίνου, δεν μπορείς πάρα να καταλήξεις ότι πρόκειται για ένα υψηλού επιπέδου δημιούργημα, πλήρες από κάθε άποψη, που διατηρεί τη διακριτική ένταση ενός πολιτικού θρίλερ από την αρχή ως το τέλος. 

Ο Στίβεν Σπίλμπεργκ επιστρέφει με το συναρπαστικό σκηνοθετικό συντακτικό του και τοποθετεί τον Τομ Χανκς στις γκρίζες ζώνες που ορίζει η ακεραιότητα και η ιδεολογία.

H απαράμιλλη τέχνη του Στίβεν Σπίλμπεργκ σε μια ταινία που ξαναγράφει τον Ψυχρό Πόλεμο σαν μια κραταιά νίκη της ακεραιότητας πάνω στις αιώνια γκρίζες ζώνες της πολιτικής και της δικαιοσύνης

Πρόκειται για την ιστορία του Τζέιμς Ντόνοβαν, ενός δικηγόρου από το Μπρούκλιν, που βρίσκεται στο επίκεντρο του Ψυχρού Πολέμου όταν η CIA τον στέλνει σε μια σχεδόν αδύνατη αποστολή για τη διαπραγμάτευση της απελευθέρωσης ενός κρατούμενου Αμερικανού πιλότου.

Ότι, εμφανέστατα μετά το υπερσεβάσμια ανιαρό Lincoln cineχίζεται αυτή η μετάβαση από τη φυσική δράση στους διαλόγους σκοτεινού δωματίου και σχώρα ξανά αλλά ο Παραμυθάς δεν ήταν ποτέ Bergman (καθόλου κακό) με αποτέλεσμα η ένταση να πέφτει κάτω του μετρίου σε μια ιστορία που εκ φύσεως προσφέρεται για ασφυκτική, καθηλωτική ατμόσφαιρα, όχι τύπου Μποντ ή Τζέησον Μπορν προς Θεού αλλά στα χωράφια του αριστουργηματικού Πιανίστα ή (εννοείται) στη «συμβαίνει τώρα» μεγαλουργία της αυτού-του-ιδίου Λίστας.

Ο Spielberg μαστορικά σκηνοθετεί την εποχή στην οποία η ταινία του διαδραματίζεται, όπως μόνο αυτός ξέρει, απεικονίζοντας το όλο κλίμα ξενοφοβίας με πειθώ. Επίσης, δε χρειάζεται να αναφερθούμε στο τιτάνιο εκτόπισμα του Tom Hanks που από μόνο του αρκεί για να «ανεβάσει» σημαντικά την ταινία. Αλλά σε πολιτικό επίπεδο παραμένουμε αναποφάσιστοι ως προς το αν πρόκειται περί ακριβούς τοιχογραφίας της εποχής που πραγματεύεται ή αν πρόκειται για μεγάλο κατάλοιπο μιας διάθεσης που αρχίζει να ξαναβγαίνει στην επιφάνεια.

Η σκηνοθετική δεξιοτεχνία του Σπίλμπεργκ δίνει πόντους σε ένα ατμοσφαιρικό, by the book θρίλερ, που εστιάζει περισσότερο στους χαρακτήρες και λιγότερο στην αγωνιώδη δράση.

Ο Σπίλμπεργκ δεν καταφέρνει σε κανένα σημείο να μας καθηλώσει, καθώς εκείνο που τον ενδιαφέρει πρωτίστως είναι να προβάλλει με κάθε τρόπο τον ιδεαλισμό, την ηθική ακεραιότητα, καθώς και τις διαπραγματευτικές ικανότητες του all-American κεντρικού του ήρωα. Μόνο που οι – ευγενείς, αν μη τι άλλο – προθέσεις του 68χρονου σκηνοθέτη δεν συνάδουν και τόσο με τις σεναριακές εμπνεύσεις των Κοέν, οι οποίοι είναι σα να επιχειρούν να προσδώσουν ένα παράταιρο, υπογείως σατιρικό ύφος στα τεκτενόμενα, κάτι που γίνεται ιδιαίτερα εμφανές στο τελευταίο ημίωρο.

Το φιλμ, άνισο και διστακτικό στην πιο κρίσιμη στιγμή του, δεν συγκαταλέγεται στις καλές στιγμές του αμερικανού master της δράσης. Ναι μεν έχει αφηγηματικό ρυθμό και βλέπεται με άνεση, όμως το σαφώς καλύτερα φτιαγμένο μέρος του διαλεκτικού δικαστικού θρίλερ, διαδέχεται εντελώς αδικαιολόγητα εκείνο της αφελούς, πιασάρικης κι αστείας κατασκοπικής περιπέτειας στο δεύτερο μισό.

Όχι μια ταινία στην παράδοση των κλασικών έργων κατασκοπίας, άδοξη σαν μείγμα με στοιχεία δικαστικού δράματος, ιδεολογικά αστεία και με κανένα στοιχείο που να μαρτυρά τις παρελθούσες αφηγηματικές ικανότητες του Στίβεν Σπίλμπεργκ, η «Γέφυρα των Κατασκόπων» δεν καταφέρνει να είναι ούτε κάτι το παλιομοδίτικα διασκεδαστικό, ούτε και σύγχρονα αποδεκτό στην εποχή της κυριαρχίας της αμερικανικής τηλεόρασης με προϊόντα απείρως καλύτερα από τούτο εδώ.