Chevalier(2015)

Πρώτη προβολή: 26-11-2015

Το «Chevalier» είναι ακριβώς ό,τι χρειαζόταν το ελληνικό σινεμά μετά τον «Αστακό» του Γιώργου Λάνθιμου για να δείξει ότι έχει προχωρήσει παρακάτω και απευθύνεται σε περισσότερο κόσμο, αλλά δεν έχει ξεπουληθεί και διατηρεί ακέραιο το στίγμα του.

Το «Chevalier» θα μπορούσε να ειδωθεί σαν μια απολαυστική κωμωδία για τον ανδρικό ανταγωνισμό, τον τρόπο που οι άντρες «μένουν για πάντα παιδιά», αλλά οι κοινωνικά καθορισμένοι ρόλοι του φύλου χάνουν την ισχύ τους όταν υπάρχουν μόνο άντρες ή μόνο γυναίκες σε μια ιστορία. Κάπως έτσι, μπορείς στους ήρωες του φιλμ να διαβάσεις μια σειρά από χαρακτηριστικά που δεν είναι ούτε γυναικεία ούτε ανδρικά, αλλά ανθρώπινα. Και το «Chevalier» τα αποκαλύπτει, μας αποκαλύπτει, με τρόπο τρυφερό αλλά και άφοβο, καταγράφοντας την κατάσταση της ανθρώπινης ύπαρξης στο εδώ και το τώρα (αλλά ίσως και πάντα), μέσα από την πρόφαση μιας κωμωδίας που «σου ανοίγει την καρδιά» με τον τρόπο ενός ξυραφιού...

Η Αθηνά Ραχήλ Τσαγγάρη εξακολουθεί να παρατηρεί τους ανθρώπους με λιγότερο εντομολογικό ενδιαφέρον απ' ό,τι στο Άττεμπεργκ, αλλά πάντα με την απόσταση του επιστήμονα που αρχικά δεν εμπλέκεται, αλλά, λογικό κι επόμενο, στη συνέχεια γεννιέται κάτι περισσότερο από το ενδιαφέρον από το άθροισμα των εμπειριών και των πειραμάτων σε μια σκηνοθετική προσέγγιση που κλίνει από τη μια στη «βιολογική» κωμωδία και από την άλλη στο ψυχολογικό δράμα, όσο κι αν δεν το παραδέχεται η ίδια.

Θα διασκεδάσετε, αλλά μην περιμένετε μία ξεκάθαρη κωμωδία. Η ενέργεια της κινηματογράφησης, τα πλάνα της Τσαγγάρη και η εξαιρετική φωτογραφία του Χρήστου Καραμάνη (ο οποίος κερδίζει το στοίχημα του μικρού κλειστοφοβικού χώρου) προδίδουν τις πολλές επιδερμίδες και την πραγματική θερμοκρασία της ταινίας: μήπως είναι ταυτόχρονα ένα ψυχολογικό νουάρ σε λευκούς πλαστικούς τοίχους; Γιατί γελάμε με τα χάλια μας, αλλά η Τσαγγάρη συνεχίζει να βουτά χωρίς αναπνευστήρα στα βαθιά της ανθρώπινης συμπεριφοράς.

Η ταινία είναι σπουδαία! Και ως κωμωδία να την πάρει κανείς, καλά θα περάσει. Κι αν θέλει να την ψάξει σε βαθύτερα επίπεδα δεν θα μείνει ανικανοποίητος.

Ευχάριστο στη θέαση, ελεύθερο στη «μετάφραση», αδιέξοδο στην ολοκλήρωσή του, άρα και «κλειστό» ως εμπειρία για κάθε είδους θεατές, το «Chevalier» είναι ένα σύγχρονο «Μεγάλο Φαγοπότι»... δίχως νόημα ή ακριβείς αλληγορικές αναφορές, για μια κοινωνία που αντί να αυτοκτονεί... πορεύεται εις το άγνωστο. Τα χιουμοριστικά στοιχεία και η ελαφριά σεναριακή παραδοξότητα θα κοντράρουν τη διάθεση ή το επίπεδο του κοινού που θα δοκιμάσει να μπει σε αυτό το «πλήρωμα», το οποίο διαθέτει ως μέγα ατού ένα σωστό και λειτουργικότατο καστ ηθοποιών.

Καταλήγει έτσι σε ένα εύστοχο και πικρό σχολιασμό γύρω από την ανθρώπινη φύση και την αβάσταχτη ελαφρότητα μιας ολόκληρης τάξης, καθώς όλοι οι «παίκτες» είναι μεγαλοαστοί που στέκουν μετέωροι και «απόντες» από την πραγματική ζωή.

Έξι φίλοι, ένα σκάφος και ένας αυτοσχέδιος διαγωνισμός για την ανάδειξη του «καλύτερου σε όλα» συναποτελούν αυτή την καλογραμμένη, αστεία μα και σκεπτόμενη κατάδυση της Τσαγγάρη στην αρσενική.... τεστοστερόνη.

Έξυπνη και διασκεδαστική σάτιρα της ανδρικής ματαιοδοξίας και της παντοδύναμης κοινωνικής ανταγωνιστικότητας, η οποία από ένα σημείο και μετά επαναλαμβάνει τον εαυτό της.

Είναι ένα ανέκδοτο που δείχνει έξυπνο αλλά δεν έχει κορύφωση, αυτό που λέμε punchline. Διόλου τυχαία, πίσω από το σενάριο βρίσκεται ο μόνιμος συνεργάτης του Γιώργου Λάνθιμου, ο Ευθύμης Φιλίππου, δεξιοτέχνης στον σχεδιασμό κινηματογραφικών αινιγμάτων χωρίς λύση.