Το Τανγκό των Χριστουγέννων(2011)

Με προσεγμένη παραγωγή, το «Τανγκό Των Χριστουγέννων» καταφέρνει σε αντίθεση με άλλες, πιο "ανέμελες", προσεγγίσεις να χτίσει με τρόπο ανεπιτήδευτο αλλά τόσο ρεαλιστικό την μουντή ατμόσφαιρα στο εσωτερικό ενός στρατοπέδου.

Παρά τα επιμέρους λάθη του, το Τανγκό των Χριστουγέννων είναι μια δυνατή ιστορία, με καλογραμμένους χαρακτήρες (σίγουρα βοηθά το πρώτο υλικό, μιας και βασίζεται σε βιβλίο του Γιάννη Ξανθούλη) και νοσταλγική ατμόσφαιρα.

Η ταινία πάντως φαίνεται να πέτυχε τον στόχο της καθώς πιάνει τον λεπτό ρομαντισμό του πνεύματος των γιορτών που έρχονται, αλλά μας τίμησε κι όλας στην επίσημη πρεμιέρα της με μια καταπληκτική ερμηνεία από την συμφωνική ορχήστρα της Σόφιας που συνόδεψε την υπέροχη και τρυφερή μουσική του φιλμ, στα πρότυπα των μεγάλων πρεμιερών του βωβού κινηματογράφου σε μεγάλα θέατρα.

Θα μπορούσες να πεις ότι η ιστορία της ταινίας εκτυλίσσεται με έναν σχεδόν χορευτικό τρόπο έτσι ώστε να σε κερδίσει μέχρι το τέλος – ή μάλλον λίγο πριν το τέλος, γιατί το μόνο πραγματικό πρόβλημά στο «Τανγκό των Χριστουγέννων» είναι η αμηχανία των δημιουργών να ενώσουν αρμονικά το παρελθόν με το παρόν.

Αντίθετα με την ανεπαρκή έκφραση της ερωτικής ζέσης όλα τα περιφερειακά αισθητικά μέσα ήταν άψογα. Εξαιρετική αναπαράσταση εποχής από το σκηνογράφο και κοστουμίστα Γιώργο Γεωργίου. Η φωτογραφία του Γιάννη Δρακουλαράκου, όμορφη, «καρποσταλική» και ατμοσφαιρική. Η μουσική του Γιάννου Αιόλου, αιθέρια και υποβλητική.

Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα της ταινίας είναι το καστ των πέντε βασικών ρόλων, όλοι εκ των οποίων αποδίδουν με συγκλονιστική ακρίβεια τους πολύπλοκους σε μεταπτώσεις χαρακτήρες του δράματος.

Εν ολίγοις, «Το Τανγκό των Χριστουγέννων» δεν είναι ανάγκη να αρέσει σε όλους, θα αρέσει όμως στους «πολλούς», εκείνους που αναζητούν στο σινεμά ομορφιά και συναισθηματικό ταξίδι. Ας το δοκιμάσουν και στα ελληνικά!

Ο ατμοσφαιρικός χειρισμός της εικόνας ισοφαρίζει τις υπερβολές, η Παπαδοπούλου είναι γοητευτική, ο Στάνκογλου συγκεκριμένος και δωρικός, ο Μπέζος ακριβής και κινηματογραφικός, ενώ ο Αντίνοος Αλμπάνης κατευθύνεται σε μια ευαισθησία που σπάει τη δραματικότητα σε πολλά κομμάτια - για τη σύγχυση ευθύνεται κυρίως η αδυναμία του σεναρίου να φωτίσει την ομοφυλοφιλία του με πιο κινηματογραφικούς όρους, αντί να την αφήσει ανεξήγητα μετέωρη.

Σε αγγίζει όμως μόνο επιδερμικά, δεν εισέρχεται στην ψυχή σου, ώστε να καταλάβεις την αξία (κοινωνικά, πολιτικά, συναισθηματικά) ενός τέτοιου ειδυλλίου, που πέτυχε ένα παράμ παράμ παράμ ρυθμικό δίλεπτο, να το εκτοξεύσει στην αιωνιότητα...

Ο σκηνοθέτης-σεναριογράφος Νίκος Κουτελιδάκης στήνει μια ακαδημαϊκή δραματουργία, σε υψηλό τηλεοπτικό επίπεδο, χωρίς να εξαντλεί τις δυνατότητες που προσφέρει το βιβλίο. Το φινάλε, τελείως δυσανάλογα, ανήκει υφολογικά σε (νοσταλγικό μεν, αλλά...) κλείσιμο έπους κι όχι νουβέλας.