The Town(2010)

Πρώτη προβολή: 21-10-2010

Διαθέτει έντονο suspense χάρη στους ολοκληρωμένους χαρακτήρες του σεναρίου και στις ερμηνείες των βασικών χαρακτήρων. Υπάρχουν στιγμές όπου το μελόδραμα κυριαρχεί, αλλά αυτό δεν αποβαίνει εις βάρος της πλοκής, της δράσης και του χαρακτήρα του φιλμ ως αστυνομικής περιπέτειας.

Με το The Town που εκτυλίσσεται και πάλι στην αγαπημένη του Βοστώνη, απλά επιβεβαιώνει την δεξιοτεχνική του ικανότητα να μετατρέπει ένα σχετικά κοινότυπο σενάριο, σε μια δυνατή ταινία μυστηρίου, με αρκετό συναίσθημα και ηλεκτρισμένη δράση, όπως άλλωστε αρμόζει σε ένα φιλμ που βασίζεται σε στοιχεία της πραγματικότητας. 

Πρόκειται για ένα σφιχτοδεμένο heist movie που δικαιολογημένα φέρνει θύμησες από ανάλογα φιλμ ενός σύγχρονου δεξιοτέχνη του είδους, του Michael Mann, διαθέτοντας τα κατάλληλα noir στοιχεία. Ηγούμενος ενός καστ που περιλαμβάνει πέραν της Hall, τους Jeremy Renner, Jon Hamm και Pete Postlethwaite, ο Affleck παραδίδει μία νευρώδη σε δράση και συναίσθημα ιστορία όπου πραγματεύεται την τραγικότητα των επιλογών ζωής, που όσο κι αν προσβλέπουν σε λύση, καταλήγουν αδιέξοδες.

Ο Άφλεκ στο τιμόνι της σκηνοθεσίας μάλλον αποδεικνύεται καλύτερος από ηθοποιός. Καλός ρυθμός, ωραίες σκηνές δράσης και κυνηγητά στους δρόμους της Βοστόνης, συνθέτουν ένα πολύ διασκεδαστικό crime θρίλερ.

Εικόνες που διέπονται από βιαιότητα, αλλά και ευαισθησία, ακραία συναισθήματα που πηγάζουν μέσα από τις σωστά δομημένες ματιές των ερμηνευτών - Renner, Rebecca Hall, Blake Lively και ο Postlethwaite ως διπρόσωπη οχιά, ξεχωρίζουν - όπως τις κατάφερε η αληθινή αισθητική του Affleck, που αρχικά με το Gone Baby Gone και τώρα με την Πόλη, εύκολα καπαρώνει την ταυτότητα του Woody Allen της Βοστόνης.

Το The Town είναι σκοτεινό, έξυπνο pulp που υπηρετεί το είδος με ευκολία, αναδεικνύοντας τον Affleck ως σκηνοθέτη που έχει ό,τι χρειάζεται για να κάνει γνώριμη, συναρπαστική διασκέδαση για μεγάλους. Δεν έχει πολλές τέτοιες ταινίες το Hollywood πια.

Σε καμιά περίπτωση όμως δεν είναι και κακή ταινία, κάθε άλλο. Εντυπωσιακή σκηνοθεσία, ικανοποιητικός ρυθμός, φλύαρο και ελαφρώς μεγαλομανιακό σενάριο, εξαιρετικές δεύτερες ερμηνείες που όμως χαντακώνονται από τον πρωταγωνιστή, και 2μιση ώρες που πέρασαν ανώδυνα και σχετικά διασκεδαστικά.

Ο Άφλεκ έχει μεγαλώσει στο Κέμπριτζ, μια ανάσα μακριά από το κακόφημο Τσαρλστάουν, και θέτει το ερώτημα της κληρονομικότητας της βίας. Αν δίνει μια απάντηση, είναι πως ο καθένας κρατάει τη μοίρα στο χέρι του, αλλά ο δρόμος προς την εφαρμογή της θεωρίας θα είναι μακρύς και επίπονος. Όλα αυτά θυμίζουν Σκορσέζε - δεν είναι κακό να δανείζεσαι από έναν μαέστρο.

Ο Ben Affleck προσπαθεί να σκηνοθετήσει, προσπαθεί να γράψει σενάριο, προσπαθεί να παίξει στην ταινία του. Δυστυχώς, όμως, και στα τρία θα μείνει στην προσπάθεια.

Ως σκηνοθέτης, ο Affleck, ούτε κι εδώ τα πάει άσχημα, αλλά αυτό αφορά τον τεχνικό τομέα και μόνο. Επηρεασμένος από την οπτική του Eastwood στα πλάνα του, διασώζει τα προσχήματα κάνοντας κάπως ανεκτή την θέαση. Και θα μπορούσε να είναι πολύ πιο ανεκτή αν απόφευγε τις σεναριακές χοντράδες στη δράση, αφού όταν το έργο μπαίνει σε ένα δεύτερο κεφάλαιο, απομένει μονάχα το αστυνομικό θρίλερ.