Interruption(2015)

Πρώτη προβολή: 28-01-2016

Ο Ζώης με αυτοπεποίθηση που τσακίζει κόκαλα και κάτι όρχεις να, χτίζει ένα σύμπαν απίστευτο, στιβαρό, δωρικό, στο οποίο ή θα μπεις μέσα και θα μεταλάβεις την πεμπτουσία της τέχνης ή θα μείνεις απ' έξω κράζοντας γιατί θα πρέπει να «μασήσεις» το (πνευματικό) φαΐ σου και δεν θα ρουφήξεις απλά το νιανιά το οποίο σου έφτιαξε ο μάγειρας που πίστευες για σεφ, όπως έχεις συνηθίσει.

Το Interruption δεν είναι μια εύκολη πρόταση. Δεν νοιώθεις πως μπορείς να το δεις μονάχα μια φορά για να βγάλεις συμπεράσματα. Κάτι κρύβεται και αποκαλύπτεται αμφίσημα, αργά-αργά μέσα στην εξέλιξη της πλοκής του.

Το έναυσμα της γνωστής υπόθεσης με τους Τσετσένους που εισέβαλλαν σε μια θεατρική παράσταση στη Μόσχα το 2002, δίνει την ευκαιρία στον Γιώργο Ζώη να στοχαστεί πάνω στη φύση της ανθρώπινης ταυτότητας και να σκηνοθετήσει μια ταινία σίγουρα ενδιαφέρουσα, αλλά ταυτόχρονα δυσνόητη, με ισχυρές δόσεις απόκοσμης ατμόσφαιρας. Κάποιες εμμονές με τη φόρμα παρατηρούνται κατά τόπους, αλλά η ένταση διαρκεί, δεν εγκαταλείπει τον παρανοϊκό, υπαρξιακό του κόσμο.

Βάζοντας στον εαυτό του (αλλά και στον θεατή) δύσκολα, ο Γιώργος Ζώης καταφέρνει να χαλιναγωγήσει την πολύπλοκη και φορτωμένη «εγκεφαλικά» σεναριακή του ιδέα με μια άξια και ταυτόχρονα λειτουργική σκηνοθετική ενορχήστρωση, χωρίς ωστόσο να δίνει απαντήσεις για όλα όσα διαδραματίζονται πάνω στη σκηνή αυτής της ιδιότυπης παράστασης ή να ανεβάζει την ένταση εκεί που πραγματικά θα χρειαζόταν για να φτάσει αυτούσια στο θεατή, ξεχνώντας την υπόσχεση που είχε δώσει στο σαφώς καλύτερο πρώτο μέρος για μια ταινία που θα μπορούσε να λειτουργήσει πρωτίστως ως ένα θρίλερ.

Εικόνες που σε κρατούν διαρκώς με τα νεύρα τεντωμένα, ιδίως όταν βγαίνουν τα όπλα. Αν και η αλήθεια είναι ότι δεν καταλαβαίνεις πάντα τι ακριβώς γίνεται σε αυτή την ανταλλαγή ρόλων, δεν παύεις να είσαι εκεί μαζί τους. Θαρρείς ότι η ταινία ζητά από τον καθένα μας να κτίσει την δική του ταινία, να δώσει την δική του ερμηνεία.    

Στη σκιά ενός έργου που καταγράφει θεμελιακές συγκρούσεις, το «Interruption» μπορεί να μην ελευθερώνεται από την επιρροή του μύθου...φανερώνει όμως έναν θαρραλέο δημιουργό που «δι' ἐλέου καὶ φόβου» βάζει ένα μεγάλο στοίχημα.

Το «Interruption» είναι, από πρόθεση, μια ταινία αναρχική με εστέτ ενδυμασία, πράγμα που εμπεριέχει μια επιτήδευση. Όποιες αδυναμίες έχει, από την άλλη πλευρά, προέρχονται από την επιθυμία ενός πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη να «συστηθεί», να δείξει τι μπορεί να κάνει, ενίοτε σε βάρος της πυκνότητας.

Εγκεφαλική και εσωστρεφής αλληγορία πάνω στο θέαμα, την αναπαράσταση και τα όρια ζωής και τέχνης. Συμμετοχή στα φεστιβάλ Βενετίας, Τορίνο και Θεσσαλονίκης.

Αυτό που λείπει από το φιλμ είναι η αιτία (ή έστω η αφορμή) για όλα όσα γίνονται, ακόμα και αν υποθέσει κανείς ότι αυτή τοποθετείται γενικά στις κρίσιμες συνθήκες της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας. Όχι ότι είναι de facto απαραίτητο να κάνει ξεκάθαρη την agenda του, όμως ένα φιλμ που στόχο έχει τόσο πολύ τη δημιουργία αντίδρασης (ακολουθώντας τις αρχές του κλασικού θεάτρου) επιβάλλεται να δηλώνει πιο καίρια τη θέση του, αλλιώς μοιάζει σαν να ξεφεύγει από τη δύσκολη θέση, κάτι που γίνεται εμφανές στο μεσαίο κομμάτι της ταινίας, το οποίο χαρακτηρίζεται από την έλλειψη κατεύθυνσης.

Η έλλειψη αντίθεσης αφαιρεί σημαντικά από το δράμα, την ένταση, την απειλή, τον εφιάλτη και εν τέλει την τραγωδία που διατρέχει το έργο μέσα στο έργο. Το στυλ, που ο Ζώης σίγουρα διαθέτει, δεν λειτουργεί πάντα υπέρ του Interruption.