Το Δωμάτιο(2015)

(Room)  Πρώτη προβολή: 04-02-2016

Με τέλεια ισορροπία των δύο νοητών μερών του, με τον νεαρό Jacob Tremblay να φαίνεται ικανός να σαρώσει κάθε παιδικό διαγωνισμό ερμηνείας και τη Brie Larson να σιγοντάρει, το Room είναι ένα από τα πιο στιβαρά δράματα της φετινής χρονιάς.

Οι σπουδαίες ερμηνείες, η άλλοτε συγκινητική, άλλοτε συγκλονιστική ιστορία, η καλύτερη έως τώρα δουλειά ενός από τους πιο ταλαντούχους σκηνοθέτες της γενιάς του, όλα είναι εδώ. Εκείνοι που δεν θα καταφέρουν να μπουν «μέσα» στην ταινία μάλλον θα τη βρουν υποτονική και, ναι, «μικρή».

Το σενάριο της Ντόναχιου μεταμορφώνει μια μάλλον εσωτερική ιστορία σε κάτι απόλυτα κινηματογραφικό κι ο Έιμπραμσον ξέρει πώς να καθοδηγήσει την αφήγηση, την κάμερα και τους πρωταγωνιστές του σε κάτι που σε κρατά συνεχώς σε πνευματική και ψυχολογική εγρήγορση, που σε παρασύρει και σε ταράζει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Ο ρόλος της Μπρι Λάρσον είναι ένας από τους καλύτερους, πιο πολύπλοκους γυναικείους που είδαμε τα τελευταία χρόνια. Ένα νέο κορίτσι με βλέμμα που κυμαίνεται από την ανεξέλεγκτη οργή ως τη ματαιωμένη απογοήτευση και την μπερδεμένη ψυχή μιας μάνας χωρίς τη θέλησή της, αλλά με την αποφασιστικότητα του ενστίκτου που, όπως το παιδί της, γεννήθηκε στην αιχμαλωσία, είναι μια τεράστια ευθύνη, που η Μπρι Λάρσον αναλαμβάνει και φέρνει εις πέρας χωρίς θόρυβο, αλλά με αξιοθαύμαστο αυτοέλεγχο, κερδίζοντας τη συγκίνηση αντί να την εκβιάσει με ευκολίες.

Κατά τη γνώμη μου οι χαρακτήρες των γονιών δεν αξιοποιούνται όσο θα μπορούσαν (ειδικά αυτός του Macy), ενώ και το κομμάτι με τα media μοιάζει κάπως αποσπασματικό. Αυτά όμως δεν ακυρώνουν με τίποτα τη δύναμη της ταινίας, που παρά το θέμα της δεν γίνεται σκληρή ή σαδιστική προς τον θεατή, δίνοντας έτσι έναν έξτρα πόντο στον σκηνοθέτη Abrahamson μιας και καταφέρνει να αποφύγει το «εύκολο» συναίσθημα.

Η Λάρσον (όπως μας είχε επιδείξει ξανά στο «Short Term 12») έχει μία απαράμιλλη, νατουραλιστική εκφραστικότητα, την οποία χειρίζεται με χειρουργική ακρίβεια και πειθαρχία. Σπάνια τόσο έντονα δραματικές ερμηνείες δε γίνονται εύκολες, ή μελό. Εξαιρετικά δύσκολο να παραμένουν ωμές. Να βλέπεις το κορίτσι, κι όχι την ηθοποιό. Την πληγή, κι όχι τις ραφές της.

Αριστούργημα δεν είναι, και τα ελαττώματά της τα έχει και τα ασφαλή μονοπάτια της. Αλλά εν τέλει είναι μια ταινία που μπορεί να χειριστεί την ψυχολογία του θεατή και να συγκινήσει με την ανθρωπιά της.

Ένα γενναίο μυθιστόρημα πάνω στην οδύσσεια της ενηλικίωσης και τη δύναμη της μητρικής αγάπης διασκευάζεται με κινηματογραφική σύνεση, κερδίζοντας Χρυσή Σφαίρα για την καλύτερη γυναικεία ερμηνεία και τέσσερις βασικές οσκαρικές υποψηφιότητες.

Η ταύτιση του μέσα (το πρώτο μισό της αφήγησης) με το έξω (το δεύτερο μισό) δίνει και το στίγμα μιας γνωστικής ταινίας που συγκινεί χωρίς να εκβιάζει το συναίσθημα, χτίζει το σποραδικό της σασπένς χωρίς να καταφεύγει σε ευκολίες και προβληματίζει χωρίς να κηρύττει.

Δείχνοντας ο σκηνοθέτης να διαθέτει ισχυρό υπόβαθρο μόνο για το πρώτο μέρος, η συνέχεια της ιστορίας δεν είναι το ίδιο συναρπαστική δημιουργώντας εμφανή ρωγμή εκεί που η Μει συναντάει τους διαζευγμένους πια γονείς της αλλά κι ένα παλιό της φίλο, για να βρεθεί πρόσωπο με πρόσωπο με τον έξω κόσμο και τους δαίμονές της.