Αλαντίν: Οι Νέες Περιπέτειες(2015)

(Les Nouvelles Aventures d' Aladin)  Πρώτη προβολή: 11-02-2016

Φτηνό χιούμορ, αλλά μία ταινία που σαχλαμαρίζοντας και με τα σκηνικά και τα κοστούμια καταφέρνει να σε κρατήσει για ένα δίωρο.

Ένας μικροαπατεώνας αφηγείται σε κάτι νήπια μια πειραγμένη (κι αρκετά ασεβή) εκδοχή του Αλαντίν και του λυχναριού του, σε αυτή την απερίγραπτα άνιση ταινία του πρωτάρη Μπενζακέν.

Το καστ είναι μέτριο, με κάποιες συμπαθητικές παρουσίες, αλλά τον βασικό πρωταγωνιστή να φαίνεται ακατάλληλος για τον ρόλο, αφού κάποιες φορές γίνεται έως και αντιπαθητικός. Φαίνεται ότι η ταινία έγινε απλά για να γίνει. Οι συντελεστές δεν δείχνουν να αντιμετωπίζουν την ταινία και την ιστορία με σοβαρότητα κι αυτό θα κάνουν και οι θεατές με την ταινία.

Το t(w)een κοινό, οι κάθε ηλικίας φίλοι τού εμπορικού καλαμπουριού και όσοι διασκεδάζουν με τους Γκοσινί – Ουντερζό στο πανί θα περάσουν αρκετά καλά, αν συνηθίσουν (ακόμα και αυτοί θα ξινίσουν) τον φερετζέ των ελληνικών φαρσί. Οι φανατικοί τού γνωστού μύθου και τα βλαστάρια τους (να δω πώς θα τους λύσουν τις απορίες για τις πιο σκαμπρόζικες νύξεις...) ακόμη περισσότερο. Όλοι οι υπόλοιποι, θα το βρείτε trop gros, σαν κάγκουρα Σεφερλή-στην-Ανατολή περιόδου, μεγάλου προϋπολογισμού και με essence boulevard.

Πρόκειται για μια πανάκριβη παραγωγή, με ειδικά εφέ που άλλοτε τζαμάρουν και συναρπάζουν, άλλοτε όμως δεν είναι και τόσο πιασάρικα, αφού οι τεχνικές ατέλειες είναι εμφανείς, που ως κωμωδία δεν έχει και πολλά να πει, άντε ίσως κομματάκι παραπάνω σαν γιορτινό fairytale με στόχο τους λιγότερο απαιτητικούς της πλατείας.

Χοντροκομμένη κωμωδία φαντασίας γεμάτη φτηνά εφέ και ξεπερασμένα λεκτικά αστεία επιπέδου ελληνικής («βοηθά» και η αναπόφευκτη μεταγλώττιση) επιθεώρησης.

Η παραγωγή είναι πλούσια, η αισθητική φτηνιάρικη. Ο πρωταγωνιστής Κεβ Ανταμς που υποδύεται τον Αλαντίν είναι δημοφιλής στη Γαλλία, αλλά η ατραξιόν μάς διαφεύγει. Κι αν η ιδέα μιας νεανικής, street εκδοχής του Αλαντίν ακούγεται χαριτωμένη, στην εφαρμογή της ξοδεύεται σε παλιομοδίτικα, χοντροκομμένα αστεία, κάφρικες ατάκες κι ένα επίπεδο χιούμορ τόσο σχολικό, που δεν αντέχεται, ούτε αν τρίψεις το λυχνάρι με μπράσο να γυαλίσει.

Τα κατά τόπους γέλια από το γαλλικό αλλά συνάμα ασφαλές χιούμορ δεν καταφέρνουν να μετατρέψουν μια ταινία σαν κι αυτή σε ένα θεοπάλαβο παραμύθι για μικρούς και μεγάλους, ενώ σε σύνολο δεν δείχνει να καταλαβαίνει αν θέλει να πάρει τον εαυτό της στα σοβαρά ή όχι. Περισσότερο σαν ένα κακό παιδικό φιλμ με ηθοποιούς μοιάζει (και μάλλον είναι) παρά μια κωμωδία που θα απολαύσουν γονείς και παιδιά.