Ο Θαυματοποιός(2010)

(L'illusionniste)  Πρώτη προβολή: 23-12-2010

Είναι μία περίεργη, ρετρό ταινία και δε μοιάζει με ό,τι άλλο έχετε δει μέχρι σήμερα. Αυτή η πικρή κωμωδία είναι διαχρονική και το στοιχείο που μου προξένησε τη μεγαλύτερη εντύπωση είναι πόσα πολλά μπορεί να «πει» μία ταινία, χωρίς οι ήρωες να μιλήσουν καθόλου. Το γνωμικό «μία εικόνα ίσον χίλιες λέξεις» επιβεβαιώνεται περίτρανα με αυτό το αριστούργημα.

Το κινούμενο σχέδιο, είναι κλασικής γραμμής, παραδοσιακό και απολύτως ρεαλιστικό, χωρίς υπερβολικά και παραμορφωτικά είδωλα. Ενσωματώνει την αριστουργηματική τεχνοτροπία του Μιγιαζάκι, με ευφυέστατα, λιτά χαρακτηριστικά και συναισθηματική ταύτιση.

Γλυκόπικρο, νοσταλγικό, τρυφερό και γεμάτο με τη ζεστασιά μιας άλλης εποχής, το «L' Illusioniste» είναι καταδικασμένο να σας μαγέψει.

Με ένα κείμενο που θα μπορούσε να έχει γράψει κι ο Charlie Chaplin στα γεράματα του, δεν έχουμε την τρέλα του Μπελβίλ, αλλά άπλετη νοσταλγία και μια γλυκιά αίσθηση. Ελάχιστες, βέβαια, είναι οι στιγμές που δικαιολογείται η ύπαρξη του κινουμένου σχεδίου και μου δημιουργούνταν συνέχεια η εντύπωση πως βλέπουμε μια πολύ καλή ταινία που, όμως, θα ήταν αριστούργημα αν γυρίζονταν με ηθοποιούς πολλά χρόνια πριν.

Κάτω από ένα πέπλο μελαγχολίας και νοσταλγίας, ο «Θαυματοποιός»... κάνει το θαύμα του και τα λέει όλα με μία απλή, αλλά συγκινητικότατη φράση: «magicians don't exist». Και δυστυχώς έχει δίκιο...

Η ταινία αυτή καταφέρνει να σε ταξιδέψει σε ένα θαυμάσιο κόσμο με πολύ ωραία ατμόσφαιρα αλλά και υπέροχη μουσικής εποχής. Σε αυτό συμβάλλει σε μεγάλο βαθμό και η γλυκιά ιστορία του Θαυματοποιού μας που φέρνει στο μυαλό μια αθώα θύμηση μιας πραγματικότητας που έχει χαθεί στις μέρες μας.

Γενικά πρόκειται για μια εξαιρετικά τρυφερή, νοσταλγική και σε αρκετά σημεία γλυκόπικρη ταινία. Μπορεί σε αρκετούς να φανεί περίεργη, αλλά μιλάμε για ένα εικαστικό κομψοτέχνημα, στο οποίο η εικόνα μιλάει από μόνη της και στην εποχή μας είναι δύσκολο να βρείς κάτι τέτοιο από μια ταινία.