Άγγελος Θανάτου(2005)

(Pusher 3)  Πρώτη προβολή: 17-02-2011

Η σκηνοθεσία παρουσιάζει χωρίς εκπτώσεις τη βιαιότητα που κυριαρχεί στον κόσμο της παρανομίας και των ναρκωτικών, με σκηνές που σε σοκάρουν και σε αφοπλίζουν, κάνοντας αυτή τη σκληρότητα να φαντάζει πραγματικά ειλικρινής –αν όχι και αναγκαία. Το σενάριο από την άλλη, με την γερή δομή του κάνει την πλοκή τόσο πειστική που σε «παίρνει» μαζί της και φυσικά, δίνει τη δυνατότητα στους πρωταγωνιστές της να ερμηνεύσουν αβίαστα ρόλους που είναι τόσο παρακμιακοί και νευρωτικοί, αλλά και συγκινητικοί ταυτόχρονα.

Στο τρίτο επιστρέφουμε στην θεματολογία της διακίνησης ενώ κλιμακώνεται ένα μαύρο χιούμορ που φτάνει στο splatter η μάλλον στο surreal (η μέγιστη φρίκη ως απλή αναποδιά), για να προσγειωθούμε στο τέλος και πάλι σε ένα χαμηλόφωνο ψίθυρο του αδιέξοδου, όπως και στα τρία φιλμ. Αδιέξοδου που από πρακτικό-οικονομικό ή ότι άλλο, εξελίσσεται σε υπαρξιακό.

Σκληρό, δυνατό, ταπεινωτικό και ...άρρωστο!