The Way Back(2010)

Πρώτη προβολή: 24-02-2011

Το The Way back είναι μια ταινία που σίγουρα θα σας αγγίξει και θα σας κάνει να εκτιμήσετε κάποια πράγματα που σήμερα τα παίρνουμε ως δεδομένα.

Παρά τα τρανταχτά σκηνοθετικά λάθη, το The Way Back, σχεδόν ποτέ δε πέφτει κάτω από τη λεπτή γραμμή του κουραστικού. Έστω και έτσι, η ιστορία της δύναμης του ανθρώπινου ενστίκτου επιβίωσης είναι συγκλονιστική και είναι μια ταινία που ευχαριστήθηκα. Το δυσάρεστο όμως είναι ότι αν δε γινόταν αυτά τα λίγα αλλά τρομερά σημαντικά λάθη, θα μπορούσε να ήταν το αριστούργημα που μας υποσχόταν το trailer.

Το «The Way Back» έχει πραγματικά ενδιαφέρον για αρκετούς λόγους. Από εκεί και πέρα εξαρτάται από τον καθένα, πως θα ερμηνεύσει, με τι μάτι θα δει και γιατί θα βγάλει τα συμπεράσματά του. Σαν ταινία αποτυγχάνει να εντυπωσιάσει αλλά δεν απογοητεύει κιόλας. Καταφέρνει πάνω απ' όλα ένα πράγμα: Να μας δείξει ότι η συντροφικότητα είναι μια από τις σημαντικότερες και λειτουργικότερες έννοιες της ζωής.

Ο Peter Weir μαζί με τον φωτογράφο του Russell Boyd προβάλλουν μια μεγαλειώδη, πανοραμική θέα στον φυσικό κόσμο σε αναλογία με τα μεγάλα μεγέθη των κοινωνικών αλλαγών που συντελούνταν και δραματικά δυσανάλογη με αυτό που μπορεί να είναι τα άτομα. Αν όμως τα άτομα επιτυγχάνουν το ταξίδι (έστω και ως μυθοπλασία) καταφέρνουν να ισοφαρίσουν αυτά τα μεγέθη – αν και αυτό είναι κάτι που περισσότερο το σκέφτεσαι παρά το βιώνεις μέσα από το φιλμ.