The Company Men(2010)

Όλοι είναι ίσοι στην ανεργία, μοιάζει να είναι ένα από τα μηνύματα του φιλμ, μια λογική που πιθανότατα δεν θα βρει τους πάντες σύμφωνους, όπως άλλωστε και ο απλοϊκός τρόπος που το σενάριο βλέπει τη χειρωνακτική εργασία. Όμως, παρά τα όποια ελαττώματά του, όχι μόνο στη νοοτροπία και τις «ηθικές» επιλογές του αλλά και στον τρόπο που ξετυλίγει κατά στιγμές μάλλον βιαστικά την ιστορία του, το Τhe Company Men σε κερδίζει χάρη στον εξαιρετικό συγχρονισμό του με την αληθινή ζωή και τις θαυμάσιες ερμηνείες ενός ανδρικού καστ που αποτελεί από μόνο του λόγο να πας σινεμά.

Το Company Men λειτουργεί πειστικά επειδή ποτίζεται με την πίκρα που αφήνει η λανθασμένη προτεραιότητα σε αρσενικά που ξοδεύουν άσκοπα κι επικίνδυνα την αδρεναλίνη τους. Ο Μπεν Άφλεκ ταιριάζει στο ρόλο και ο Κέβιν Κόστνερ, έστω και καθυστερημένα, παίζει δεύτερο χαρακτήρα με ουσία, ενώ επί χρόνια επέμενε σε ήρωες χωρίς αντίκρισμα. Η ταινία αυτή θα ήταν απλώς ένα ωραίο σχήμα, αν στην καρδιά της δεν βρισκόταν ο Τόμι Λι Τζόουνς, η επιτομή του θλιμμένου ανθρώπου που αναλαμβάνει τις ευθύνες του κι αντί να φλυαρεί περιττά, συμπονά εύγλωττα.

Με πρώτη τάξης εξαιρετικούς ηθοποιούς που ξεκινούν από το νεώτερο Μπεν Άφλεκ και καταλήγουν σε μεγαλύτερους σαν τους Τόμι Λι Τζόουνς και Κρις Κούπερ, το πολύ ενδιαφέρον αυτό κοινωνικό φιλμ εξετάζει μια επικαιρη πραγματικότητα που μας "καίει"...

Οι ηθοποιοί ερμηνεύουν πολύ καλά και αβίαστα τους ρόλους τους, ενώ και σκηνοθετικά έχει γίνει μια καλή δουλειά.

Ο Wells μάλλον αγαπάει και υπερβολικά τους χαρακτήρες του, σίγουρα τους φορτώνει να κουβαλάνε όλη την ύφεση στις πλάτες τους (i.e. εκεί που πιστεύεις ότι θα δεις κάνα χαμογελαστό παιδάκι στη mise en scène, εκεί πέφτει το cut σε κηδεία), αλλά παρολαυτά η ταινία του έχει την ίδια σοβαρότητα που ευαγγελίζεται, τον Tommy Lee Jones σου ρχεται να τον φιλήσεις μόνο με το που μπαίνει στο πλάνο να σε κεράσει καμιά μπύρα από κάποιο σημείο και μετά (πράγμα που υπονομεύει κάπως τη μη καταπραϋντική του επίδραση και στους υπόλοιπους χαρακτήρες βέβαια), και οι του υπόλοιπου καστ, μέχρι τον Kevin Costner στη πιο συγκρατημένη του ερμηνεία εδώ και 55 χρόνια περίπου, όλοι έχουν μια παρουσία πολύ πάνω από αυτό που λες επαγγελματικά τηλεοπτική.

Το ρεαλιστικό της υπόθεσης, που ανεβάζει σε πολλά σημεία την συγκινησιακή φόρτιση, λόγω των αμέτρητων αδιεξόδων που πέφτουν οι ήρωες της, τονίζουν οι έξοχες ερμηνείες του διαλεγμένου καστ. Με μπροστάρη τον Affleck, που έχει αφήσει πίσω τελειωτικά καθώς φαίνεται το μπλοκμπαστερικό παρελθόν του, που σε κερδίζει σαν θύμα της ύφεσης, έχοντας την αμέριστη συμπαράσταση του χαρισματικού τρίο ρολιστών Cooper (έξοχος) - Lee Jones και Costner.

Το «The Company Men» αποτελεί μια ενδιαφέρουσα ματιά στο ξέσπασμα της κρίσης και τις συνέπειές της. Η επικαιρότητα του θέματος και οι ερμηνευτικές προσεγγίσεις καλύπτουν την αδυναμία ή καλύτερα την δειλία του σεναρίου.

Θα έπρεπε να εστιάσει περισσότερο στον Μπόμπι, με τους άλλους να συνιστούν την περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Το κάνει, αλλά όχι αρκετά, όχι αποτελεσματικά. Ίσως χρειαζόταν κι άλλο φιλμικό χρόνο. Από την άλλη, ως κοινωνικό δράμα, αν υποθέσουμε ότι πρωταγωνιστής είναι η ίδια η κατάσταση, δεν σκάβει και πολύ βαθειά να μιλήσει για το σύστημα αυτό. Ωστόσο, και παρά μια τραγική απώλεια που το στόρι περιλαμβάνει, ειπωμένη λιτά, το ελαφρά αισιόδοξο κλείσιμο-μηνυματάκι ευτυχώς δεν αναιρεί μια αίσθηση πικρίας, έστω και ερήμην του σκηνοθέτη, για μια στραβοσχεδιασμένη κοινωνία.

Καλό καστ και καλές προθέσεις, αλλά η ευπρόσδεκτη αντιμετώπιση ενός σοβαρού θέματος δεν πηγαίνει πολύ μακριά...

Η όλη κατάσταση είναι τελείως για γέλια και το άσχημο είναι ότι όλο αυτό δίνεται ως ένα βαρύ δράμα ενώ θα μπορούσε κάλλιστα να είναι μια ειρωνική παρωδία.