Το Διαζύγιο: Η Δίκη της Viviane Amsalem(2014)

(Gett)  Πρώτη προβολή: 19-02-2015

«Το διαζύγιο», είναι ένα άρτιο δικαστικό δράμα, που εναλλάσσει τις δηκτικές, με τις κωμικές διαστάσεις μιας συγκλονιστικής ιστορίας σε διάρκεια πέντε ετών.

Μέσα από την αυστηρή λιτή του αφήγηση, μέσα από τις εξαιρετικές ερμηνείες των δύο βασικών πρωταγωνιστών του, το «Διαζύγιο» γίνεται ένα συναρπαστικό ψυχολογικό θρίλερ που σε εξαντλεί και σε παρασύρει, που δεν καταφεύγει σε εύκολα κατηγορώ μα που γυμνάζει το θυμικό μαζί με το μυαλό, σε μια εξαιρετική άσκηση κινηματογραφικής και συναισθηματικής ακρίβειας που αξίζει να βιώσετε.

Συγκλονιστικό φιλμ από κάθε άποψη. Ουμανιστικό, αληθινό. Μπουνιά στο απάνθρωπο σύστημα συμπεριφοράς εναντίον των γυναικείων δικαιωμάτων που κυριαρχεί ακόμη και σήμερα.

Η καλύτερη πρόταση της εβδομάδας ήταν η πρόταση του Ισραήλ για το Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας, ενώ ήταν και υποψήφια για Χρυσή Σφαίρα. Πρόκειται για μία ταινία – καταδίκη απέναντι στην ανδροκρατούμενη κοινωνία του Ισραήλ και της προσκόλλησης του στη θρησκεία.

Είναι μια ταινία για το εν δυνάμει αγεφύρωτο χάος μεταξύ τού φαίνεσθαι και του είναι ενός γάμου, για το πόσο ανθυγιεινή και επικίνδυνη μπορεί να γίνει η – καλά και σώνει – άρρηκτη σχέση μεταξύ εκκλησίας και πολιτείας, και μία ακόμη απόδειξη πως χωρίς χιούμορ, (αυτο)σαρκασμό και – απόπειρα έστω για – αυτοκριτική η ζωή δεν παλεύεται και ο κόσμος δεν προχωρά. Δεν εξελίσσεται.

Οι Έλκαμπετζ κρατούν την αγωνία και δίνουν ίσες ευκαιρίες στους χαρακτήρες να πείσουν τους θεατές, σαν να βρίσκονται ακόμη και οι δικαστές σε δίκη, με τα συναισθηματικά και τα λογικά επιχειρήματά τους, σε μια παρατεταμένη διαδικασία που δεν θα μπορούσε παρά να καταντήσει διαπραγμάτευση.

Τα δυο αδέλφια ολοκληρώνουν με αυτή την ταινία την τριλογία τους (προηγήθηκαν τα "To Take a Wife" και "The Seven Days"). Η σκηνοθεσία τους πολύ λιτή, το ίδιο και η φωτογραφία, σκόπιμα ώστε να δοθεί ακόμα μεγαλύτερη βάση στην εξαιρετική και πολύ δυνατή θεματική, που ασχολείται μεταξύ άλλων με τη θέση της γυναίκας και την ισότητα των δύο φύλων, τις σχέσεις γενικότερα, την ανθρώπινη φύση, την δικαιοσύνη, τη θρησκεία και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Χωρίς να αποφεύγουν εντελώς τις σχηματικές απλοποιήσεις ή τους εύκολους συμβολισμούς, οι σκηνοθέτες καταφέρνουν να περάσουν μέσα από τη διαρκή λεκτική αντιπαράθεση και χιούμορ, και συναίσθημα, και μια καθαρή πολιτική στάση, διατηρώντας μια αφηγηματική σπιρτάδα η οποία απελευθερώνει την ταινία από τα θεατρικά και τηλεοπτικά δεσμά.

Οι δύο δημιουργοί, παρότι δεν πιάνουν γενικά εύκολα την κάμερα, παίζουν με χάρη με το όπλο που ονομάζεται κάμερα, χρησιμοποιώντας όλα τα μικρά και μεγάλα που μπορεί να χωρέσει μια δικαστική αίθουσα.

Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα, φυσικά, του φιλμ, είναι η καθηλωτική παρουσία της ίδιας της Ρόνιτ Ελκαμπετς στον πρωταγωνιστικό ρόλο, που χωρίς ίχνοςο υπερβολής, με βλέμμα που μιλάει όσο χίλιες λέξεις και με μια έντονη κινηματογραφική αξιοπρέπεια, δίνει στη μοναχική ηρωίδα της καθολική εμβέλεια.