Οι Πρωτάρηδες(2010)

(Beginners)  Πρώτη προβολή: 18-08-2011

Δεν υπάρχει τίποτα που να μην αξίζει να επαινέσεις σε αυτο το υπέροχο κινηματογραφικό δώρο: από την εμπνευσμένη σκηνοθεσία, ως την αφοπλιστική χαμηλότονη ερμηνεία του Γιούαν ΜακΓκρέγκορ, από την υπέροχη «ξενάγηση» στην πόλη του Λος Αντζέλες ως το γεμάτο χυμούς πορτέτο του πατέρα που στήνει ο αξιοβράβευτος Κρίστοφερ Πλάμερ. Αυτό ενός άντρα που δεν φοβάται να κάνει μια καινούρια αρχή ακόμη κι αν άλλοι στην θέση του θα πίστευαν ότι βρίσκονται ένα βήμα πριν από το τέλος.

Η ανάπτυξη των χαρακτήρων και η σεναριακή δομή είναι πολύ καλές, ενώ παράλληλα μας παρουσιάζεται μια αγάπη διαφορετική από αυτή που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε στο σινεμά: μια αγάπη που δεν έρχεται εύκολα και χωρίς δυσκολίες, μα ούτε κάνει διακρίσεις.

Ευκολίες και χιλιοειπωμένα πράγματα υπάρχουν. Όπως υπάρχουν και πολλά νοήματα περί αγάπης, ζωής, θανάτου και διαπροσωπικών σχέσεων. Όμως, το Beginners δεν θα σου βγάλει την πίστη, ψυχοπλακώνοντας σε με τους κλασικούς ανάπηρους ή ομοφυλόφιλους χαρακτήρες - σήμα κατατεθέν των κανόνων μιας ...'σοβαρής' κουλτουριάρικης ταινίας. Και καταφέρνει να είναι συναισθηματική, παραμένοντας ευχάριστη σαν ταινία χωρίς να αγγίζει απόλυτα τις χολιγουντιανές συμβάσεις.

Το έργο γράφει με έναν ιδιότυπο δικό του τρόπο κι «αυτό-συγχωρεί» τα ελαττώματα του, ώστε αφήνει μια πολύ θετική εντύπωση με το πέρας του. Είναι, δε, για όλες τις ηλικίες, αν και οι νεότερες θα χρειάζονταν πρώτα ένα μικρό, νοσταλγικό, διάβασμα.

Οι επαγγελματικές γνώσεις του Mills αποδίδουν εδώ τα μέγιστα συνθέτοντας μια ενδιαφέρουσα σκηνοθετική παρουσία που παραπέμπει σε indie παραγωγές, φιλτραρισμένη με τον αέρα του χολιγουντιανού ταμπεραμέντου των πρωταγωνιστών. Οι φωτογραφικές σεκάνς του παιδικού-και όχι μόνο- παρελθόντος του ήρωα, σε συνδυασμό με τις τζαζίστικες και μπλουζίστικες μουσικές νότες του background, συνθέτουν ένα σύγχρονα παλιομοδίτικο αποτέλεσμα που απογειώνει τη στυλιζαρισμένη αισθητική της ταινίας. O Christopher Plummer διαθέτει τα απαραίτητα κότσια προκειμένου να ερμηνεύσει τον ρόλο του ομοφυλόφιλου πατέρα με τα μπόλικα σεξουαλικά υπονοούμενα και τα παθιάρικα φιλιά με τον κατά πολύ νεότερο εραστή του, και δημιουργεί στην τελική έναν γνήσια συμπαθητικό χαρακτήρα που αποτελεί την κινητήρια δύναμη της ταινίας.