Happy Feet 2(2011)

(Happy Feet Two)  Πρώτη προβολή: 24-11-2011

Η ξινίλα, το δήθεν «αυτά τα έχουμε ξαναδεί», δεν τα καταλαβαίνω, εγώ είμαι από τη Μισσισσάγκα να'ούμε. Όταν έχω μπροστά μου ένα χάρμα οφθαλμών, με σημαντικά οικολογικά μηνύματα για το παιδί μου, θα ζοριστώ επειδή δεν έχει κάνει χωρίστρα στο πλάι το σενάριο; Προτιμώ το μαλλί «καρφάκια», πειράζει;

Ο,τι η ταινία χάνει ως σίκουελ (έχουμε ξαναδεί τους πιγκουίνους να τραγουδούν και να χορεύουν en masse), το κερδίζει με τη στιβαρότητα ενός ακριβού, εντυπωσιακού, mainstream animation, αλλά κυρίως με με την τρυφερότητα του σχεδίου και της ιστορίας της στην οποία πρέπει πραγματικά να είσαι πολύ κυνικός για ν' αντισταθείς.

Με μπόλικο χιούμορ, χορό, γκαγκς και εξαιρετικά εφέ (παρότι ζούμε πλέον στον κόσμο του τρισδιάστατου) συνδυάζονται με μαεστρία προτείνοντας ένα μήνυμα ενότητας και αλληλεγγύης, μέσα από το ξεπέρασμα των εγκλωβισμών και την επίτευξη των στόχων που επιτέλους θα υπηρετούν όχι μόνον τους κυνικούς και ισχυρούς αλλά και τους αδύνατους.

Ευτυχώς, ο ελληνικής καταγωγής Μίλερ δεν εξαπολύει βαρύγδουπα οικολογικά μηνύματα και κρατάει τους τόνους σε ελαφριά μοτίβα, αλλά και τους γνωστούς χαρακτήρες, με την προσθήκη του συμπαθέστατου Έρικ, ζωντανούς και αστείους.

Το target group του Happy Feet Two περιορίζεται σημαντικά στις πιο παιδικές ηλικίες. Υπάρχουν πολλά και σημαντικά μηνύματα που προσπαθεί να δώσει ο σκηνοθέτης, αλλά κάπου χάνεται στον τρόπο. Αδιαμφισβήτητα, αποτελεί μια πολύ ευχάριστη ταινία που δεν της λείπει ούτε το γέλιο ούτε ο χορός, απλά με λίγα λόγια, δε φτάνει το επίπεδο της πρώτης και... δε θα γίνει ποτέ «Εποχή των Παγετώνων».

Διαθέτοντας ένα καθαρό και ζωντανό animation που σε γεμίζει οπτικά, σωστά επιλεγμένα, κυρίως ποπ, τραγούδια κι αισιόδοξα απλοϊκά μηνύματα σχετικά με το να βοηθά ο ένας τον άλλον, αλλά και την αξία του κάθε ατόμου ξεχωριστά, μπορεί να μην διεκδικεί τον τίτλο του καλύτερου καρτούν της χρονιάς αλλά σίγουρα θα διασκεδάσει τα παιδιά και θα κρατήσει τους υπόλοιπους ευτυχείς.

Οι προβλέψιμες καταστάσεις είναι ρηχές, εξωραϊσμένες και ηθικά φιλτραρισμένες από αφέλεια επιπέδου 10χρονων. Χωρίς ριψοκίνδυνες ταλαντώσεις στην ένταση, με ελάχιστη αγωνία, αναποτελεσματική κορύφωση και με εμφανείς αδυναμίες στην ανάπτυξη μιας ίντριγκας γεμάτη από επιτηδευμένη προφάνεια, κάνει περισσότερο από ορατή την μεγάλη διαφορά που χωρίζει τα κινούμενα σχέδια της Warner Bros. από τα ανάλογα της PiXAR ή της Dreamworks.

Σίγουρα θα το κρίνουν πιο θετικά οι μικροί φίλοι, μια και τα βασικά τα παρέχει, αλλά δεν είναι τυχαίο που σταμάτησε κάθε προγραμματισμός για περαιτέρω συνέχιση της σειράς.

Από τη στιγμή που δεχόμαστε ότι ένα animation σαν το «Happy Feet 2» δεν απευθύνεται αποκλειστικά σε ανήλικο κοινό, οι απαιτήσεις και τα κριτήρια ορίζονται αναλόγως. Ακόμα όμως και για τα κριτήρια των ανηλίκων, η πλοκή της ταινίας είναι μαρτυρικά βουτηγμένη σε κλισέ και δεν επιφυλάσσει κάτι το αληθινά αναπάντεχο.

Βαρετό, ανούσιο, χωρίς λόγο ύπαρξης και ξεπερασμένο σεναριακά remake του αξιόλογου πρώτου...