Moneyball(2011)

Πρώτη προβολή: 08-12-2011

Σενάριο υποδειγματικό, βασισμένο σε μία από τις συγκλονιστικότερες ιστορίες στην ιστορία των σπορ, εκπληκτικής καθαρότητας σκηνοθετική στόχευση από τον Miller, βρώμικη φωτογραφία με '70s επιρροές από τον Pfister του «Inception» και ένα καρέ αστέρων (Pitt, Hoffman, Wright και Hill) που διαπρέπει, αποτελούν τα ιδανικά μέρη ενός εξαιρετικού όλου.

To Moneyball είναι πάνω απ' όλα μια ταινία ισοπεδωτικής μελαγχολίας, η οποία επιτείνεται από τη σκοτεινή φωτογραφία -οι συγκρούσεις, τα διλήμματα, οι αμφιβολίες και τα λάθη διαδραματίζονται στους αθέατους χώρους, στους διαδρόμους των αποδυτηρίων και στα στενά γραφεία, παρά στην ανοιχτωσιά του γηπέδου- και ένα soundtrack που μοιάζει με βούρκωμα που δεν γίνεται ποτέ δάκρυ.

Το Moneyball θα μπορούσε να είναι αριστούργημα, αν έβγαζε περισσότερη ψυχή, αν δε νοιαζόταν υπερβολικά για τον κεντρικό του ήρωα, αψηφώντας κάποιες στιγμές το team play. Θα μπορούσε όμως να ήταν πολύ κοινότυπο, απλοϊκό, λαϊκίστικο.

Το Μoneyball δεν είναι απλά μια ταινία για το εν λόγω άθλημα, αλλά η απόδειξη του ότι μπορούν (ακόμα και σε μια καπιταλιστική εποχή), να υπάρξουν ριζοσπαστικές ιδέες που θα οδηγήσουν στην αναβάθμιση της ποιότητας ενός αθλήματος.

Ο Miller κάνει την ταινία αποφασιστικά μη γκλάμορους διατηρώντας ρευστό ρυθμό, αν και δεν αντιστέκεται στην αναζήτηση συμβόλων (όπως για παράδειγμα ένα πλάνο με την αμερικανική σημαία να ξετυλίγεται) ή στην αχρείαστη σορκινική διάλεξη στο τελευταίο μέρος της ταινίας. Το Moneyball όμως είναι στα καλύτερά του όταν δείχνει και δε λέει, όταν δίνει την έμφαση στη διαδικασία, στο πώς χτίζονται και κατεδαφίζονται ομάδες και άνθρωποι.

Όπως και στην προηγούμενη ταινία του (Capote), ο Bennett Miller σκηνοθετεί με μια σίγουρη, άμεση προσέγγιση, γεμάτος αυτοπεποίθηση και συνέπεια. Το ύφος του είναι φιλόδοξο κι εστιασμένο, προχωρώντας την ιστορία με καλό ρυθμό. Παραδόξως, όμως, το Moneyball δεν είναι ποτέ τόσο συναρπαστικό, όσο θα μπορούσε να είναι αφού είναι όλα εδώ.

Με αφετηρία τον ήρωα του, σκιαγραφεί με ακρίβεια το πορτρέτο μιας ολόκληρης κοινωνίας που αρέσκεται να διαγράφει από το παιχνίδι όσους δεν είναι γεννημένοι νικητές.

Ευχάριστη η ταινία (αν και δραματική) που σκηνοθέτησε ο Bennett Miller του Capote, αλλά το δέσιμο του θεατή με τον πρωταγωνιστή δεν είναι ολοκληρωμένο. Λείπουν μερικά κομμάτια και κάπου κουράζει με την προσπάθεια που πρέπει να καταβάλει ο θεατής για να μπει στην ψυχολογία του ήρωα.

Μια ποιοτική ταινία, για όλη την οικογένεια θα μπορούσε να χαρακτηριστεί, η νέα ταινία που πρωταγωνιστεί ο Brad Pitt, χωρίς να καταφέρει να αποφύγει το σύνολο των κλισέ του είδους.

Χωρίς να είναι ανεπαρκής στο θέμα που θίγει, η ταινία του Μπένετ Μίλερ, που προσωπικά με γοήτευσε με το ντεμπούτο του στο Καπότε, είναι άσφαιρη και απαθής.