Παράφορα(2016)

(Éperdument)  Πρώτη προβολή: 01-09-2016

Βασισμένη στις σελίδες του βιβλίου των Φλοράνς Κονσάλβες και Κατρίν Σιγκουρέ, η ταινία του Πιερ Γκοντό παρακολουθείται με περιέργεια, τουλάχιστον για το πού μπορεί να καταλήξει μια τόσο παθιασμένη αλλά και μπερδεμένη σχέση, την οποία βεβαίως, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, έχουμε δει πολλές φορές στη μεγάλη οθόνη. Και καλύτερα.

Ενώ ο ήρωας του Ζαν βιώνει, υποθέτουμε, μια ογκώδη υπαρξιακή και ηθική κρίση, ενώ η Ανά προφανώς έχει καταδικαστεί για ένα φρικτό έγκλημα το οποίο ουδέποτε μαθαίνουμε στην ταινία, ο Γκοντό, ωστόσο, αφιερώνει όλη του την προσοχή στις ερωτικές συναντήσεις των δυο τους, μα στα κελιά, μα στους διαδρόμους, μα στο γραφείο, μα στην ταράτσα της φυλακής, χωρίς ίχνος ρεαλισμού. Η χημεία ανάμεσα στο ζευγάρι ισοπεδώνεται από τον Γκιγιόμ Γκαλιέν που βρίσκεται έξω από τα νερά του.

Η χημεία ανάμεσα στον λεπτεπίλεπτο ηθοποιό της Comédie Française Γκιγιόμ Γκαλιέν –θαυμάσιος στο αυτοβιογραφικό «Les Garçons et Guillaume, à table» και στο «Saint Laurent» του Μπερτράν Μπονελό ως Πιέρ Μπερζέ– και την εκρηκτική Αντέλ Εξαρχόπουλος από τη «Ζωή της Αντέλ» δεν αναδίδει τη ζητούμενη ζωώδη σπίθα αλλά μια αχρείαστη, άκαμπτη αμηχανία που ενισχύεται από διαφορετικές ερμηνευτικές προσεγγίσεις που δεν λειτουργούν ευεργετικά στο αταίριαστο των εραστών. Απλώς δεν δένουν και δεν πείθουν.

Εμπνευσμένο από αληθινή ιστορία ερωτικό δράμα που σταδιακά χάνει τον ειρμό ανάμεσα στην κοινωνική καταγγελία, τη ρομαντική θεώρηση του έρωτα και τις σκηνές πάθους της χυμώδους Εξαρχόπουλος με τον συγκρατημένο Γκαγιέν, αδυνατώντας να δικαιολογήσει την αλαζονική συμπεριφορά του βασικού ήρωα.

Ένα ερωτικό δράμα που δείχνει να τα έχει πει όλα στο πρώτο μισάωρο.

Το «μάτι» σου θα το κάνεις, αλλά το «Παράφορα» δεν προσφέρει κάτι παραπάνω. Το δράμα του και το πάθος αυτής της παράνομης σχέσης δεν χαρακτηρίζεται από αυτό που υπόσχεται ο τίτλος και στο τέλος βγαίνεις (για ακόμη μια φορά!) σαστισμένος με το γούστο που έχουν στους άνδρες οι ηρωίδες του γαλλικού σινεμά...