Sing Street(2016)

Πρώτη προβολή: 01-09-2016

Αν και το story είναι τετριμμένο και οι χαριτωμενιές περισσεύουν, είναι τόσο εγκάρδια σφιχτοδεμένη η γενναιότητα της άφοβης νιότης με το ύφος των κομματιών, που δεν γίνεται να μην παραδοθείς στη γλύκα του «Sing Street».

Ο Τζον Κάρνεϊ του «Once» και του «Begin Again» επιμένει μουσικά, ξετυλίγοντας αναμενόμενα αλλά εθιστικά μια ιστορία ενηλικίωσης και εφηβικών ονείρων με φόντο το Δουβλίνο και τις μουσικές επιτυχίες των 80s.

Ο δημιουργός τού «Once» και του «Παρ' το από την Αρχή», Τζον Κάρνεϊ, επιστρέφει στα πάτρια εδάφη, πάντα μετά μουσικής, και βρίσκει ξανά την καλή του φόρμα, με ένα νεανικό ρομάντζο πασπαλισμένο με bubblegum pop από τη δεκαετία του '80.

Τα προβλήματα της εφηβείας, η μετανάστευση, ο καθολικισμός και η ενδοοικογενειακή βία μπερδεύονται απροσδόκητα στην οθόνη με τις μελωδίες των Cure, Clash, A-Ha, Duran Duran, Spandau Ballet, The Jam και άλλων πολλών μουσικών θρύλων της εποχής.

Σταθερά προσανατολισμένος στη μουσικόφιλη θεματική του, ευαίσθητος απέναντι σε ζητήματα μετανάστευσης, ο Τζον Κάρνεϊ του βραβευμένου με Όσκαρ τραγουδιού «Μια φορά» (2007) και του επίσης υποψήφιου για Όσκαρ «Πάρ'το από την αρχή» (2013), μετατρέπει μια δυνητικά θλιβερή ιστορία ενηλικίωσης σε μια απολαυστική μουσική κομεντί ρομαντικού έρωτα, εφηβικής επανάστασης και συγκινητικής αδελφικής αγάπης.

Ο Κάρνεϊ πλάθει χαρακτήρες και, χωρίς ακριβώς να νοσταλγεί την εποχή της ταινίας, την αντιμετωπίζει με καλοσύνη και αγάπη. Ωστόσο, ο αέρας της αβεβαιότητας για το αύριο των παιδιών που δικαίως διαπερνά συνεχώς την ταινία αφήνει στο τέλος μια μελαγχολική γεύση και αυτό ανήκει στα υπέρ της.

Μιλώντας για θέματα όπως η μετανάστευση,ο καθολικισμός, τα ενδοοικογενειακά προβλήματα, η "επαναστατική" περίοδος της εφηβείας, η αναζήτηση ταυτότητας και προσωπικού στυλ, αλλά και η συναισθηματική ανάγκη για δημιουργία, ο Carney καταφέρνει να μας συνεπάρει σε ένα όμορφο νοσταλγικό ταξίδι μιας ξεχωριστής ιστορίας ενηλικίωσης.