Μις Πέρεγκριν: Στέγη Για Ασυνήθιστα Παιδιά(2016)

(Miss Peregrine's Home for Peculiar Children)  Πρώτη προβολή: 29-09-2016

Η «Μις Πέρεγκριν» είναι το «ένας φίλος ήρθε απόψε από τα παλιά» του Τιμ Μπέρτον. Γι' αυτό και αξίζει να τον ακουμπήσεις στον ώμο, να τον χαϊδέψεις με στοργή και να τον κάνεις να αισθανθεί ότι δεν τον ξέχασες ποτέ...

Το γούστο του Burton και τα μέλη του cast, καταφέρνουν να σώσουν το "Miss Peregrine's Home for Peculiar Children" από το αχανές και χωρίς συναίσθημα σενάριό του.

Η Μις Πέρεγκριν είναι μια νότα αισιοδοξίας ότι ο αγαπημένος σκηνοθέτης, που είναι ταγμένος σε ένα πολύ δύσκολο κινηματογραφικό είδος το οποίο έχει ταυτιστεί με το όνομα του, αρχίζει να βρίσκει ξανά την έμπνευση του. Δεν πρόκειται για την κορύφωση της δημιουργικότητας του, παρά για ένα αξιοπρεπές δείγμα της φιλμογραφίας του.

Το Σπίτι για ασυνήθιστα παιδιά είναι καλή ταινία, έχει δουλευτεί στις λεπτομέρειες του σεναρίου και των τεχνικών κατηγοριών και το σκηνοθετικό άγγιγμα του Μπέρτον είναι απαλό, ανώδυνο και ενίοτε ζωηρό, όπως στη μονομαχία των τεράτων, των παιδιών και των σκελετών.

Το σημαντικό για να μπορέσεις να αναγνώσεις το καινούργιο αυτό παραμύθι του Burton, που στηρίζεται στο υπερ-επιτυχημένο μπεστ σέλλερ του Ransom Riggs (για πολλές εβδομάδες στην κορυφή της σχετικής λίστας των Times) θα είναι να εξοικειωθείς το συντομότερο με το διαρκές παιχνίδισμα του χρόνου, που πηγαινοφέρνει τους ήρωες από το χθες στο σήμερα και τούμπαλι. Εύκολο για όσους συμβαδίζουν με την ελκυστική μα και δαιδαλώδη λογική των Terminator / Blade Runner / Looper / Back To The Future, όχι και τόσο πάντως για όσους δεν καταφέρνουν να αντιληφθούν αυτή ακριβώς την έννοια των περασμάτων από το χθες στο σήμερα και άντε πάλι πίσω.

Ο Μπάρτον βρίσκεται στο παραμυθένιο στοιχείο του και σκηνοθετεί με κέφι, αλλά δεν έχει υλικό παρά για... μισή ταινία. Έτσι πολλές και υποσχόμενες ιδέες καταλήγουν σε ένα ατελείωτο κυνηγητό με κοινότοπη κορύφωση.

Μόνο ο Τιμ Μπάρτον θα μπορούσε να διασκευάσει το best-seller του Ράνσομ Ριγκς, αφιερωμένο σε όλους όσους νιώθουν διαφορετικοί. Αλλά θα μπορούσε και καλύτερα.

Παλιομοδίτικα παιδιά με αλλόκοτα χαρίσματα, και η ακόμη πιο αλλόκοτη διευθύντριά τους, σε μια ρετρο-υπερφαντασιακή περιπέτεια γεμάτη ατμόσφαιρα, υπέροχη σκηνογραφία αλλά και αφηγηματικές ευκολίες που χαρακτηρίζουν εσχάτως τον Μπάρτον.

Ενώ όμως όλα τα στοιχεία που δίνουν το μοναδικό στυλ των ταινιών του Μπάρτον βρίσκονται στην ταινία, η ιστορία πέφτει θύμα μιας σειράς ανούσια θορυβωδών σκηνών αχρείαστου 3D, από τις οποίες απουσιάζει πλήρως η φινέτσα του Μπάρτον. Ενα ψυχρό τουρλουμπούκι που σε αφήνει (τουλάχιστον) αμήχανο.

Ο Tim Burton συστήνει το φανταστικό κόσμο ενός νέου συγγραφέα (Ransom Riggs) αλλά το πάλαι ποτέ μαγικό ραβδάκι του σκηνοθέτη δεν βγάζει φλόγες όπως παλιά.