The Neon Demon(2016)

Πρώτη προβολή: 06-10-2016

Εάν αγαπάς την πιο κακιά και σαρκοβόρα ειρωνεία που φλερτάρει ιδανικά με τον μισανθρωπισμό, είσαι σε καλό δρόμο. Το πρώτο κινηματογραφικό αριστούργημα της σεζόν είναι ένα απόλυτα διχαστικό έργο που μπορεί μέχρι και να σου ανακατέψει το στομάχι. Με ή χωρίς δάχτυλο, το ρίσκο είναι δικό σου.

Η αισθητική του Refn καταλήγει να αποενοχοποιεί την όποια αδιαφορία του προς κριτική, γιατί, τουλάχιστον δημιουργεί κάτι πανέμορφο και αδιανόητα ελκυστικό στο μάτι. Λίγα μπορούν να ειπωθούν γι' αυτή την ταινία, περισσότερο βιώνεται και μαγνητίζει τις αισθήσεις, παρά δημιουργεί αφορμές για συζητήσεις.

Η καινούρια ταινία του Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν είναι μια απόλαυση που καταναλώνεται με τα μάτια. Ακόμη κι αν πολλοί, αναμενόμενα, θα βρουν πως δεν «τρώγεται» με τίποτα.

Ο Ρεφν είναι σκληρός αλλά συγχρόνως σαρκαστικός, ωμός αλλά και χιουμορίστας.

Χάρμα οφθαλμών η ταινία – κυριολεκτικά – και ο Cliff Martinez γράφει ένα εξαιρετικό σάουντρακ, που βρωμάει εϊτίλα. Αλλά πέρα από τα εκατοντάδες θετικά που μπορεί να γράψει κανείς για την ταινία, εντάξει, ο άνθρωπος δεν είναι καλά στα μυαλά του. Κι ίσως αυτό να μην είναι εντελώς κακό ξέρετε. Πάντως, σίγουρα αυτό το φιλμ δεν είναι για όλους. Δεν είναι ρε παιδί μου για ένα ευχάριστο δίωρο. Σωστά;

Άνιση προσπάθεια πειραματικού τρόμου που θα διχάσει το κοινό.

Ο Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν («Valhalla Rising», «Drive», «Μόνο ο Θεός Συγχωρεί») αυτοπαγιδεύεται στην ειρωνεία του να μιλήσει για την αυταρέσκεια και την αποθέωση του φαίνεσθαι μέσα από μία αυτάρεσκη ταινία. Και ό,τι παραδίδει τελικά, είναι ένα άκρως προβοκατόρικο φιλμ (περίπου τρόμου), το οποίο προσκολλάται με αδιανόητη μονομανία στο αισθητικό κομμάτι, πλημμυρίζοντας την οθόνη με νέον φώτα, πάσης φύσεως αναφορές και πολλά, ενοχλητικά ερωτηματικά γύρω από τις προθέσεις του δημιουργού του.

Υπερβολικά επιτηδευμένο, προσπαθεί πολύ να είναι καλλιτεχνικό και avant-garde, αλλά καταλήγει να είναι ένα μη-αυθεντικό, κενό δημιούργημα που στερείται ουσίας.

Ντελιριακό, φλασάτο, μα απίστευτα ρηχό και glossy μετα-σχόλιο πάνω στην κοινωνία της εικόνας και της κατανάλωσης.

Από το Neo Demon με το εξωφρενικό σενάριο και τις ακροβατικές αυθαιρεσίες, μπασταρδάκι του Ντέιβιντ Λιντς και αποπαίδι μιας πεποιημένης εικονογραφίας που θαμπώνει τους εύπιστους, απομένουν μερικές αστραφτερά ωραίες συνθέσεις, σαν ατάκτως ερριμμένες γλάστρες σε μια κακόγουστη έπαυλη. Μόδα είναι, θα περάσει.