Μην Ανασαίνεις(2016)

(Don't Breathe)  Πρώτη προβολή: 06-10-2016

Πολύ απλά, ένα από τα καλύτερα θρίλερ που είδαμε εδώ και χρόνια.

Πρόκειται για μια εξαιρετική προσπάθεια που καταφέρνει να διαφοροποιηθεί και να διαπρέψει μέσα στο σωρό των home-invasion movies.

Η μετάδοση της αγωνίας, του εγκλωβισμού, της απεγνωσμένης προσπάθειας για να βρεθεί μία διέξοδος, είναι σε εξαιρετικό επίπεδο. Ο εφιάλτης των πρωταγωνιστών, γίνεται αισθητός και σε εμάς, ενώ ακόμα και οι σκηνές στο απόλυτο σκοτάδι, μας μεταφέρει την απόγνωσή τους.

Το Don't Breathe είναι όλα όσα περιμένεις από μια ταινία τρόμου, με τα πλεονεκτήματα/μειονεκτήματα αυτού του ιδιαίτερου genre. Αποτελεί σίγουρα μια καλή επιλογή μακριά από πατάτες του είδους, με πολλά από τα ξεχωριστά κομμάτια που το συνθέτουν να δείχνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Υποδειγματικά στημένο θρίλερ με γνώση των κανόνων του είδους, ρυθμό, σεναριακό ρεαλισμό και καλοστημένες εκπλήξεις.

Υπάρχουν σκηνές κυριολεκτικής χορογραφίας μέσα στο σπίτι, η κάμερα του Αλβαρεζ κινείται με όρεξη αλλά και με οικονομία. Πραγματικά εξεπλάγην, ένιωσα σαν να ανακάλυπτα κάτι καινούργιο στον τρόμο, όπως είχα νιώσει βλέποντας τη «Νύχτα με τις μάσκες» του Τζον Κάρπεντερ ή το «Ασε το Κακό να μπει» του Τόμας Αλφρεντσον.

Χωρίς την επιτήδευση του Panic Room, το Μην Ανασαίνεις έχει τον νου του στον ρεαλισμό της περίστασης και υπερβάλλει θεμιτά και αποτελεσματικά.

Μια απρόσμενη επιτυχία στο αμερικανικό box office είναι το low budget θρίλερ «Μην ανασαίνεις» που παίρνει δάνεια από παντού αλλά τα αξιοποιεί υποδειγματικά.

Η διάρρηξη τριών νεαρών στο μοναχικό σπίτι ενός τυφλού βετεράνου του Ιράκ μετατρέπεται, φυσικά, σε αιματοβαμμένο εφιάλτη, σε μια ταινία που με πιο μαζεμένο φινάλε θα ήταν σπουδαία.

Άσκηση ύφους σε ένα από τα τυπικά υποείδη του θρίλερ αγωνίας και τρόμου, το γκραν γκινιόλ με αναξιοπαθούντες, με διαρκείς εναλλαγές στους ρόλους θύτη και θύματος. Και παρότι τα πάντα είναι επιπόλαια και βολικά τόσο στη σκιαγράφηση των τελευταίων όσο και τους ελιγμούς της δράσης, τούτο το κράμα από «Περίμενε μέχρι να νυχτώσει», «Σε βλέπω» και... «Κούτζο το βρωμόσκυλο» σε απορροφά ενίοτε με τις εντάσεις του χάρη κυρίως στην επιδέξια χρήση των (κλειστών) χώρων και της ηχητικής μπάντας.