Η Υπηρέτρια(2016)

(The Handmaiden / Ah-ga-ssi)  Πρώτη προβολή: 13-10-2016

Ερεθίζει όχι μόνο το σώμα μα και το μυαλό, την καρδιά. Και αυτό ακριβώς προκαλεί ο απόλυτος ερεθισμός.

Μια εξαιρετική απόλαυση για ενήλικες θεατές που θέλουν το σινεμά τους όπως θέλουν και το σεξ τους. Κάτι που να ερεθίζει όχι μόνο τις αισθήσεις, αλλά και το μυαλό.

Ο φετινός... «Πορφυρός Λόφος», στο περίπου. Με περισσότερη απάτη και «διπλές» ταυτότητες, με μυστικά μονοπάτια και... επίπεδα, γοτθική ατμόσφαιρα, σκηνές σεξ που ερεθίζουν (τους ανόητους άνδρες, είπαμε) ή ομορφιά κατασκευής και πλανοθεσίας που η κριτική δεν ειρωνεύεται.

Εν τέλει, ο Park Chan-wook καταφέρνει να δημιουργήσει έναν ύμνο στη γυναίκα με εκμαυλισμένα sexy αισθησιακό ερωτισμό, με μία απλότητα και φυσικότητα, στοιχεία που μόνο εκείνος θα μπορούσε να συνδυάσει τόσο άρτια και αρμονικά.

Χορταστικό, εξωστρεφές σινεμά, που κάνει και τις νύξεις του για την αιώνια κόντρα και έχθρα μεταξύ Γιαπωνέζων και Κορεατών.

Υπνωτιστικό και ταυτόχρονα διασκεδαστικό ερωτικό θρίλερ με καλοστημένες ανατροπές, το οποίο επαναφέρει τον σκηνοθέτη του «Oldboy» στην παλιά του φόρμα.

Κάθε καρέ αποτελεί μια αξιοθαύμαστη εικαστική σύνθεση που, διά της ομορφιάς της, σχεδόν σε υπνωτίζει: όταν οι (υπέροχες) Κιμ Τάι-Ρι και Κιμ Μιν-Χι ενώνονται ενάντια στο κοινό «κακό», έχουν πια μεταμορφωθεί σε δυνάμεις της φύσης.

Εξαντλητική επιμέλεια στο κάδρο, ατμοσφαιρική φωτογραφία και περίτεχνα τράβελινγκ αιχμαλωτίζουν το μάτι σε μία υποβλητική κινηματογραφική περιήγηση στον δομικά ανατρεπτικό κόσμο του πάθους, ενώ το σοκ που πολλοί θα ανέμεναν μένει εκτός κάδρου, παραχωρώντας τη θέση του στο διεγερτικό μυστήριο που εξασφαλίζει ο υποκειμενισμός της αφήγησης και - σπανίως - οι μεταφυσικές νύξεις, οι οποίες προσβλέπουν στην περαιτέρω σκιαγράφηση των δύο ηρωίδων και της φλογερής μεταξύ τους σχέσης.

Η επανάληψη κουράζει, αλλά η καταπληκτική εικαστική δουλειά στη φωτογραφία, στα κοστούμια και στη σκηνογραφική επιμέλεια αποζημιώνει τις αισθήσεις, δημιουργώντας ένα μεθυστικό υβρίδιο νιπονισμού και αγγλισμού στην ατμόσφαιρα, με μυριάδες λεπτομέρειες και ζεστούς φωτισμούς, πληροφορώντας ανάλογα τους χαρακτήρες.

Βλέποντας αυτήν την ταινία δεν μπορούσα κατ’ αρχάς να καταλάβω αν η πρόθεση του Παρκ Τσαν Γουκ ήταν η κωμωδία ή το δράμα. Το θέμα βέβαια ενδείκνυται και για τα δύο.