Inferno(2016)

Πρώτη προβολή: 13-10-2016

Το αποτέλεσμα είναι ένα ψηφιδωτό αινιγμάτων που αν μη τι άλλο θα γοητεύσει κάποιον που αγαπά το μυστήριο.

Έχεις δει τα προηγούμενα και σου άρεσαν; Δεν θα σε ξεγελάσει κανείς εδώ, πανομοιότυπο είναι το «προϊόν» και σε (ελάχιστα) σημεία το λες και κάπως βελτιωμένο.

Οι πρώτες (ελπιδοφόρες για κάτι πιο προχωρημένο) σκηνές, με τον Λάνγκτον να επαναφέρει στη μνήμη του μια επώδυνα εφιαλτική εικονογραφία, κολασμένη σαν το χειρότερο δυνατό σενάριο, παραχωρούν με νεύρο. αλλά χωρίς ψυχή, τη θέση τους σε αυτό που περιμένουν όλοι: το ξεδίπλωμα των πληροφοριών, μέχρι το τελικό «ξεπακετάρισμα».

Όταν όλα έχουν πάρει το (σωστό) δρόμο τους, βάζει τον αυτόματο πιλότο σε θέση καθοδηγητή και το αποτέλεσμα είναι ένα σφιχτοδεμένο, καταιγιστικό θρίλερ χωρίς περαιτέρω εκπλήξεις αλλά ούτε κι απογοητεύσεις.

Άλλο ένα μπεστ σέλερ του Νταν Μπράουν μεταφέρεται στην οθόνη με την ίδια, απρόσωπη και μπανάλ «περιπετειώδη» συνταγή.

Σκηνή με τη σκηνή το «Inferno» αρχίζει να χάνει τον ρυθμό του, μέσα σε ένα κυκεώνα από φλάσμπακς και κακό CGI που φαίνεται να έχουν ξεπηδήσει από faux πίνακες του Ιερώνυμου Μπος, ενώ μέχρι το τέλος ακόμα και ο Ρον Χάουαρντ φαίνεται την αφήνει απλά έρμαιο των ακατάσχετων πλάνων της που μοιάζουν ακόμα πιο δυσανάγνωστα κι από τους γρίφους που προσπαθεί να λύσει ο Λάνγκτον.

Κανένας Δάντης ή Μποτιτσέλι δεν αρκεί να «εκπολιτίσει» τούτο το άκομψο, αναίτια επεξηγηματικό, ολικά αναληθοφανές, αφόρητα ανιαρό τρεχαλητό.