Julieta(2016)

Πρώτη προβολή: 20-10-2016

Σε ένα από τα πιο ήσυχα μελο - δράματά του, ο Πέδρο Αλμοδόβαρ βυθίζεται στη θάλασσα της ανθρώπινης τραγωδίας αναζητώντας μαζί με την αρχετυπική ηρωίδα του το δικαίωμα στην ευτυχία.

Χωρίς να επανατοποθετηθεί στη φιλοσοφία και τις αναφορές του στο έργο και τους σκηνοθέτες που αγαπά, ανακυκλώνει τα πρόσωπα (πρωταγωνιστές μιας μεγάλης απόφασης και θύματα της κακιάς στιγμής), ικανοποιεί πλήρως τους θαυμαστές του με αυτό το μεστό μελό και ανακατεύει συγκρατημένα την τράπουλα που γνωρίζει πολύ καλά να χειρίζεται, χωρίς τις στυλιστικές εξάρσεις του παρελθόντος, αλλά πάντα με τις σωστές δόσεις πάθους και συγκίνησης που τονίζουν το μοιραίο και το μυθιστορηματικό.

Δραματικός και αυστηρός Αλμοδόβαρ, ο οποίος επιστρέφει στα αγαπημένα θέματα και στους τραυματισμένους χαρακτήρες του με χάρη και απαράμιλλη σκηνοθετική μαεστρία.

Αναμφίβολα ελκυστική, αν και μέσα στη σοβαρότητα και υπερβολική ευγένειά της, η «Julieta» προδίδει ότι ανήκει σε ένα βετεράνο πλέον δημιουργό ο οποίος δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα περαιτέρω στο κοινό του. Μπορεί απλώς να επιστρέφει από καιρό σε καιρό στις προσφιλείς ιδεοληψίες και τις αισθητικές σταθερές του, επειδή αυτό αγαπά και γνωρίζει να κάνει καλύτερα. Ας είναι.

Ο Αλμοδόβαρ δημιουργεί ένα απολαυστικό ψηφιδωτό ιδιοσυγκρασιών, μυστικών, ψεμάτων και πολύ έντονων χρωμάτων (κυριαρχεί το μπλε και το κόκκινο), σε μια ταινία πληθωρική όσο και μινιμαλιστική, πολυσύνθετη όσο και απλή, μια ταινία που ξεχειλίζει συναισθήματα.

Ούτε πρόκειται να γελάσεις, ούτε να κλάψεις με μαύρο δάκρυ. Τα «Ψηλά Τακούνια» σ' αυτή την περίπτωση ξεκολλήσανε και η ταινία σαφώς κουτσαίνει.

Είναι ένα στεγνό μελόδραμα το οποίο δεν μου έδωσε να αντιληφθώ τα έντονα συναισθήματα που βίωναν κόρη – μάνα και δεν είδα τίποτα on camera καθώς τα περισσότερα συνέβαιναν off camera... Επίσης δεν κατάφερα να πάρω διαφορετικές προσεγγίσεις της ιστορίας κάτι το οποίο δημιουργούσε μία βαρεμάρα σε αρκετά σημεία. Προσωπικά απογοητεύτηκα.