Η Μεγάλη Αναμονή(2015)

(L' Attesa / The Wait)  Πρώτη προβολή: 27-10-2016

Μιλά για την απώλεια και τη λύτρωση με πολύ φίνο τρόπο, με υπέροχες εικόνες και ένα σενάριο όπου το μυστήριο και ο ψυχικός πόνος εναρμονίζονται έκτακτα.

Σπουδαία δουλειά με εξαιρετική, μυσταγωγική ατμόσφαιρα, ολοφάνερες φεστιβαλικές καταβολές (δεν είναι κακό αυτό ρε, ήμαρτον) και με απροσδιόριστη πορεία στις εγχώριες κινηματογραφικές αίθουσες. Θα την ανακαλύψετε ή θα ξεχαστεί ιδωμένη μόνο από τα βλέμματα μιας χούφτας θεατών; Εμείς, πάντως, την προτείνουμε ανυπερθέτως!

Παρότι σε στιγμές στοιχειώνει με την απόλυτη, σχεδόν μυστηριακή σιωπή του, μοιάζει τελικά με ένα δημιούργημα που απομακρύνεται από την ουσία, γιατί ακριβώς θέλει απελπισμένα να αρέσει.

Δεν μπορούμε να προσάψουμε στον Πιέρο Μεσίνα ότι, τουλάχιστον, δεν προσπάθησε να δημιουργήσει ένα φιλμ για τον υποδόριο πόνο τού χαμού, παρ' όλα αυτά, όσο προσεγμένη και φροντισμένη κι αν είναι η εικόνα, το γεγονός παραμένει πως η περιορισμένη ανάπτυξη των χαρακτήρων δεν βοηθά καθόλου στη νοηματική απεμπλοκή, προσδίδοντας στην ταινία τα χαρακτηριστικά μιας πολύ όμορφης «συσκευασίας», χωρίς επαρκώς δουλεμένο περιεχόμενο.

Το τρικ της ταινίας είναι η πρόκληση και η παγίδα ταυτόχρονα, η άρνηση της αλήθειας και η πρόφαση του ψέματος: η έντεχνη αποσιώπηση, παιγμένη στην εντέλεια από την Μπινός που στοιχειώνεται από το βάρος του φαντάσματος, δεν διαρκεί όσο δραματικά θέλει ο Μεσίνα, με τους όρους του κομψού θρίλερ, κι ενώ κάποια στιγμή έρχεται αναγκαστικά η στιγμή της κάθαρσης, γιατί πρέπει, η κεντρική ιδέα έχει χάσει την αξιοπιστία της.

Αργή και σιωπηλή μελέτη πάνω στην απώλεια, την αποδοχή της πραγματικότητας και τη διαχείριση της αλήθειας από έναν υπερβολικά φορμαλιστή πρώην βοηθό σκηνοθέτη του Πάολο Σορεντίνο.

Μια ταινία για την απώλεια, βασισμένη στην ευαισθησία της Ζιλιέτ Μπινός και την εικαστική πανδαισία χωρίς ουσία, ενός «μαθητή» του Πάολο Σορεντίνο.

Το μεγάλο πρόβλημα του φιλμ είναι πως διστάζει να αποφασίζει που ακριβώς ανήκει: στο μυστήριο ή το δράμα; Είναι φανερό ότι η παραπλανητική διάθεση του σκηνοθέτη και ο αποπροσανατολισμός του θεατή, γίνεται από ένα σημείο και ύστερα αυτοσκοπός.

Φορμαλισμός και... Άγιος ο Θεός για τον σκηνοθέτη (βοηθό του Πάολο Σορεντίνο, γεγονός όχι τυχαίο), μαζί και ένας έκδηλος ναρκισσισμός που δεν αφήνει περιθώρια για οτιδήποτε ουσιαστικό σε αυτό το φιλμ γραμμικής ομορφιάς, το οποίο μας ωθεί και εμάς στο να υποστούμε ανάλογο μαρτύριο όπως και οι δύο ηρωϊδες του.

Είναι ένα «ΘΑΥΜΑ ΦΟΡΜΑΛΙΣΜΟΥ», όπως θα έγραφαν κάτι παλαιοί κριτικοί, αλλά η υπόλοιπη ταινία..... «ελέγχεται». Μόνοι σίγουροι κερδισμένοι οι θαυμαστές της ΖΥΛΙΕΤ ΜΠΥΝΟΣ.