Μητριαρχία(2014)

Πρώτη προβολή: 05-03-2015

Με εφαλτήριο μια λιτή, ντοκιμαντερίστικη αφήγηση, ο Νίκος Κορνήλιος στήνει από κοινού με τις πρωταγωνίστριές του μία πλούσια σε σύμβολα και πάθος, πειραματική έκφανση της μητριαρχίας.

Η "Μητριαρχία" δεν είναι ένα women-driven δράμα. Αλλά κάτι πολύ παραπάνω. Είναι μία ανθρώπινη ιστορία, που προκαλεί να δούμε τα πράγματα από μία σφαιρική οπτική γωνία. Και καταλήγει να έχει δίκιο σχεδόν στα πάντα.

Από κινηματογραφικής άποψης η «Μητριαρχία» κερδίζει εν πολλοίς το δύσκολο αφηγηματικό στοίχημα, καθώς κατορθώνει να βγάλει ρεαλισμό­, συναίσθημα και ρυθμό (παρά τα 160 λεπτά της ) από ένα θεατρικής δομής­ δραματικό στήσιμο.

Η Μητριαρχία δημιουργεί μέσα από τις 60 γυναίκες το δικό της μανιφέστο που ενδείκνυται για σκέψη και συζήτηση.

Εξαιρετικά ενδιαφέρον και δυναμικό εγχείρημα από τον σκηνοθέτη του «11 Συναντήσεις με τον Πατέρα μου», μια εκ βαθέων εξομολόγηση της γυναικείας φύσης, ποτέ παρωχημένη, γεμάτη εκπλήξεις και ένταση. Θα διατηρούσε πολύ περισσότερο τη δύναμή της αν η διάρκειά της ήταν μικρότερη των 160 λεπτών.

Συγκρατούμε και χειροκροτούμε τη γενναιοδωρία του δημιουργού να στρέψει απλόχερα τους προβολείς στη γυναίκα. Οφείλουμε να ομολογήσουμε όμως ότι μας έλειψε ο άνδρας.

Την ημέρα όλες αυτές οι γυναικες κινούνται μέσα στα πλαίσια της κοινωνίας αλλά τη νύχτα επιτρέπουν στον εαυτό τους να εκφραστεί, χορεύοντας, τραγουδώντας, ουρλιάζοντας και υστεριάζοντας. Τι θα προκύψει από ένα τέτοιο εγχείρημα; Θα χρειαστεί να αντέξετε 160 λεπτά για να το μάθετε...

Γυναίκες που μιλάνε. Μπορεί να έχει μια κάποια λυτρωτική σημασία για... άλλες γυναίκες – θεατές που θα μπορέσουν να ταυτιστούν, να αισθανθούν τα λόγια, να βγάλουν από μέσα τους και προσωπικά, βαθιά κρυμμένα μυστικά τους. Αποκλειστικά, όμως. Και δίχως την προοπτική ή την προσμονή να παρακολουθήσουν κάτι κινηματογραφικά «εύκολο» ή με ρυθμό που... τσουλάει. Διότι, δεν...