Εγώ, Ο Ντάνιελ Μπλέικ(2016)

(I, Daniel Blake)  Πρώτη προβολή: 03-11-2016

Η αλληλεγγύη ανάμεσα στα άτομα, χωρίς την παραμικρή στήριξη από το κράτος ή κάποιον άλλον φορέα, βρίσκεται στην καρδιά μιας πολύ λιτής και καθ' όλα ουσιαστικής ταινίας, που συγχρόνως βάζει τον θεατή μέσα στον απόλυτο παραλογισμό της βρετανικής γραφειοκρατίας που μπορεί να οδηγήσει κυριολεκτικά στον θάνατο.

Ο Λόουτς φτιάχνει μία συγκινητική ιστορία αγάπης, αλληλεγγύης, τρυφερότητας και δικαιολογημένης οργής, χρησιμοποιώντας υλικά που ξεπερνούν τον χαρακτηρισμό «απλά». Του αρκούν τα ελάχιστα, του φτάνουν τα υποτυπώδη.

Αν είσαι του... νεοφιλελεύθερου κινήματος, αυτή δεν είναι η ταινία σου, αν και μπορείς να πας για να χλευάσεις τη μη-ρεαλιστική (στο μυαλό σου μόνο) απεικόνιση της κατάστασης. Επίσης, δεν προτείνεται στους υπερβολικά κυνικούς. Οι υπόλοιποι, με έστω και λίγο αίσθημα ανθρωπιάς και ενσυναίσθησης, θα παρακολουθήσετε ένα από τα δυνατότερα, πιο ανθρώπινα κοινωνικά δράματα των τελευταίων χρόνων, έστω και αν βρείτε κάποιες σκηνές κάπως συναισθηματικά «εκβιαστικές». Αλλά, πάλι, και ποιός δημιουργός δεν το αποφεύγει;

Μια μαχητική, συγκινητική, κατά στιγμές απλοϊκή, αλλά απόλυτα επείγουσα κοινωνική διαμαρτυρία.

Ανάχωμα ο μελοδραματικός τόνος που παίρνει σε ορισμένες στροφές της η ταινία, όμως η παρουσία του κωμικού Ντέιβ Τζονς στον πρωταγωνιστικό ρόλο του Ντάνιελ Μπλέικ είναι κάτι παραπάνω από σαρωτική.

Βραβευμένο με Χρυσό Φοίνικα το ανθρωποκεντρικό, πολιτικό δράμα του Κεν Λόουτς δεν στερείται δύναμης, αλλά γλιστρά γρήγορα στο μελόδραμα και τον διδακτισμό.

Με νεορεαλιστική καθαρότητα, την εναλλαγή οργής και τρυφερότητας, το γνωστό του χιούμορ και καμία νέα πρόταση, ο Λόουτς μπορεί ακόμη να κερδίζει Χρυσό Φοίνικα, με ένα έργο που άλλοτε θα στόχευε ευθέως στο γκρέμισμα του κατεστημένου, ενώ τώρα χρησιμεύει ως μελαγχολική υπενθύμιση της απουσίας του ουσιαστικού κράτους-πρόνοιας σε βολεμένους που θέλουν να ζεστάνουν την κουρασμένη καρδιά και τη λερωμένη τους συνείδηση.

Μία ανθρώπινη ταινία του Κεν Λόουτς για τον αγώνα ενός χήρου ανθρώπου που προσπαθεί να διεκδικήσει τα δίκια του απέναντι στο απρόσωπο, απάνθρωπο πρόσωπο του γίγαντα που ονομάζεται κρατική γραφειοκρατία, μετά από ένα καρδιακό επεισόδιο που υπέστη.

Ο Κεν Λόουτς παρασύρεται πολιτικά και συναισθηματικά, σκηνοθετώντας ένα φιλμ πιο απλοϊκό από τις πρώτες του, στρατευμένες αλλά τόσο δυνατές ταινίες.