Η Απαγωγή του Κου Heineken(2015)

(Kidnapping Mr. Heineken)  Πρώτη προβολή: 26-03-2015

Σκηνοθεσία είναι καλή αλλά χωρίς σασπένς. Ερμηνείες εξίσου καλές, με τον Άντονι Χόπκινς, βεβαίως, να κάνει τη διαφορά. Σε όλη τη διάρκεια του λίγου γενικά που εμφανίζεται...

Οι εσωτερικές συγκρούσεις των ηρώων που στο βάθος δεν είναι απόλυτα σίγουροι ότι θέλουν να κάνουν την απαγωγή, ο δυναμισμός και η ένταση στις σχέσεις τους, υπάρχουν σε σωστές δόσεις, ώστε να μην αφήνουν αδιάφορο το θεατή, αλλά όχι σε βαθμό που θα του κάνουν αυτή την ταινία αξέχαστη.

Μια πραγματική ιστορία που διασκεδάζει με τη στρωτή της αφήγηση, το φλεγματικό βρετανικό χιούμορ και τον έντονο ρυθμό της.

Το ηθικό δίδαγμα της ταινίας είναι σαφές και μάλλον γνωστό (περί φιλίας και χρήματος που δεν συμβαδίζουν αρμονικά) και η αφήγησή της από τον σκηνοθέτη του δεύτερου και τρίτου μέρους της σειράς Το Κορίτσι με το Τατουάζ, γοργή, νευρώδης και χωρίς εκπλήξεις, με αγγλόφωνο καστ, επικεφαλής του οποίου είναι ο Άντονι Χόπκινς, σε μια ακόμη ερμηνευτική του απόπειρα να μας προσκαλέσει να εντοπίσουμε τις διαφορές και τις ομοιότητές του με ένα αληθινό πρόσωπο - ως Χάινεκεν αναδίδει τη σωστή δόση αλαζονείας και επιχειρηματικής στρατηγικής, ενώ μοιάζει αρκετά με τον πραγματικό ήρωα.

Το παράδοξο είναι πως αν και η ταινία υιοθετεί αποκλειστικά την οπτική των πέντε οικονομικά στριμωγμένων φίλων και απαγωγέων, η ψυχολογική εμβάθυνση στους χαρακτήρες είναι ελάχιστη, κρατώντας ακόμη και τους δύο βασικούς πρωταγωνιστές (Κορ και Γουίλεμ ) στα όρια της σχηματικής παρουσίας.

Το Kidnapping Mr. Heineken ήταν μια ταινία με πολλές δυνατότητες να χτιστεί μια πολύ δυναμική ταινία με ένταση και αγωνία, ωστόσο μοιάζει με κάτι ανολοκλήρωτο και μια προσπάθεια να περιγραφούν τα γεγονότα όσο πιο γρήγορα και επιδερμικά γίνονται με ένα εντελώς αδιάφορο καστ, στο οποίο ο Anthony Hopkins αγνοείται επιδεικτικά, για να προβληθούν ηθοποιοί που δεν το «έχουν» με τον ρόλο τους.

Εάν προσθέσετε στο αδύναμο σενάριο και μία αδιάφορη σκηνοθεσία, το μόνο που μένει είναι ωραίες τοποθεσίες και η ατμόσφαιρα των αρχών της δεκαετίας του 1980.

Εμπειρός στο σασπένς και την καλοφτιαγμένη ατμόσφαιρα, ο Αλφρεντσον, προσφέρει καλογυαλισμένη δράση και για πολλή ώρα κρατάει ψηλά το ενδιαφέρον για το τι τελικά θα συμβεί πριν την απαγωγή, όσο και κατά τη διάρκειά της, προσπερνώντας ωστόσο το υλικό που θα του πρόσφεραν οι χαρακτήρες των τεσσάρων ηρώων του, οι οποίοι προσπαθούν μόνοι τους να ανιχνεύσουν τις όποιες λεπτές ή και όχι αποχρώσεις της πράξης τους.

Οι χαρακτήρες που λαμβάνουν μέρος σε αυτή την -κινηματογραφικά άχρωμη- απαγωγή είναι ανύπαρκτοι, δοσμένοι χωρίς ουσιαστική προσέγγιση και βάθος, με τον Anthony Hopkins να επιβεβαιώνει «αναίμακτα» και με περισσή ευκολία την παροιμία που λέει ότι «στους τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος».

Το ότι αυτή η ασήμαντη αποτυχία βρήκε με κάποιον τρόπο κινηματογραφική διανομή, όμως, ξεπερνά το μικρό μυαλό τής υπογράφουσας.