Το Πέρασμα(2014)

(Sadilishteto)  Πρώτη προβολή: 26-03-2015

Δεν αφήνει τους ηθοποιούς να αναδείξουν την ουσία των ρόλων τους και δεν κρατά έναν ικανοποιητικό αφηγηματικό ρυθμό, κουράζοντας με τα σκαμπανεβάσματά του.

Πέρα από την αναμφίβολα πολιτική σκοπιά της ταινίας, το «Πέρασμα» είναι ένα οικογενειακό δράμα που αν και εξαιρετικά στημένο και σκηνοθετημένο με μαεστρία δεν μπορεί να αποφύγει κάποιες κοινοτοπίες.

Δυστυχώς η ταινία, επιλέγοντας εύκολες δραματουργικές συγκρούσεις, υπονομεύει την ίδια της την αφηγηματική καρδιά.

Ο αφηγηματικός δρόμος προς την κάθαρση δεν έχει «στρωθεί» με τις απαιτούμενες δραματουργικές κορυφώσεις, παραμένοντας έτσι άνευρος και προβλέψιμος.

«Το Πέρασμα» εξαργυρώνεται σε λέι και δε βγαίνεις αλώβητος μεν, δε σε παίρνει στον λαιμό του δε.

Οι λιγοστές σκηνές περιπέτειας, σαφώς καλύτερα γυρισμένες, δείχνουν ότι η ταινία θα είχε άλλη δυναμική χωρίς την υπερδραματοποίηση.

Έχουμε αρκετά καλές και λιτές, αλλά με εσωτερική ένταση ερμηνείες. Επίσης, εξαιρετική είναι η χειμωνιάτικη ή ομιχλώδης φωτογραφία, καθώς και ο σκηνοθετικός αφηγηματικός ρυθμός που προσωπικά δεν με κούρασε.

Παρά την ενδιαφέρουσα πλοκή, την ελκυστική φωτογραφία, τη ρεαλιστική κινηματογράφηση και τις συμπαθείς ερμηνευτικές παρουσίες, ωστόσο, το «Πέρασμα» παραμένει δέσμιο ενός σεναρίου που καταφεύγει συχνά σε ευκολίες και σχηματικότητες, καταλήγοντας να γίνει προβλέψιμο, και ενός ομολογουμένως ικανού σκηνοθέτη ο οποίος δυσκολεύεται να απαλλάξει το φιλμ του από κάποιες αχρείαστες αρρυθμίες.

Ο Κομαντάρεφ αργεί να τονίσει τα ατού του, και όταν το κάνει, διστάζει ανάμεσα στη μινιμαλιστική, μελαγχολική ποιητικότητα και τον αφηγηματικό που υπαγορεύει το θέμα της μετανάστευσης και που εφαρμόζεται με μέτρια ένταση.