Η Ρόζα Της Σμύρνης(2016)

Πρώτη προβολή: 22-12-2016

Λογοτεχνικό μπεστ σέλερ, έρωτες με φόντο τραγικά ιστορικά γεγονότα κι ένα δραματουργικά αδύναμο, παλαιάς κοπής και τηλεοπτικής αισθητικής δράμα για το «μεγάλο κοινό».

Η ιστορία έχει ενδιαφέρον, το μυστικό διατηρείται καλά φυλαγμένο, η Πρωτοψάλτη βγάζει όλη την ένταση και την οργή του χαρακτήρα της, το επίπεδο παραγωγής βρίσκεται υψηλά (βοηθούν φυσικά και τα γυρίσματα στην Κωνσταντινούπολη) αλλά η τηλεοπτική αισθητική του σκηνοθέτη της «Αναστασίας» αφήνει ανάμικτες εντυπώσεις στο θεατή.

Στην αναμφίβολα ευγενών προθέσεων «Ρόζα της Σμύρνης» επιχειρείται η ανάδειξη της προσωπικής, ανθρώπινης εμπειρίας ως βασικό εργαλείο κατανόησης της απρόσωπης, καταγεγραμμένης Ιστορίας. Όταν όμως αυτή η ανθρώπινη ιστορία παρουσιάζεται με αυστηρά τηλεοπτικούς όρους, φέροντας στοιχεία που αποδέχεσαι σε ένα τηλεοπτικό σίριαλ (η διαλογικά ανούσια παράταση της σκηνής, το αφηγηματικό παραστράτημα σε δευτερεύουσες υπο-πλοκές, η δράση που περιορίζεται στο κέντρο του κάδρου, το τραγούδι που παίζεται στη διαπασών κατά την κορύφωση του δράματος), αλλά στο σινεμά συνιστούν αδυναμίες, τότε το εγχείρημα μάλλον δεν θα τελεσφορήσει. Και δυστυχώς έτσι συμβαίνει.

Η «Ρόζα της Σμύρνης» κάνει προφανείς από την αρχή τις καλές προθέσεις της. Αλλά δεν θα γίνει το συναισθηματικό δράμα για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις που περιμένουμε κάποια στιγμή να δούμε. Θα μείνει μια καλή προσπάθεια που κόλλησε στην πεπατημένη και στην ίδια τη σιγουριά της οικειότητας και της επιτυχίας της.

Ενδιαφέροντα τα συστατικά, αλλά αμήχανη η προσέγγιση, καθώς η ταινία δεν καταφέρνει να μεταφέρει στον θεατή τα έντονα συναισθήματα τα οποία υπόσχεται, ενώ τη βαραίνει και ένας άσκοπος διδακτισμός για τη σχέση Τούρκων και Ελλήνων.

Ένα δυνατό στόρι έρωτα και ξεριζωμού με παράλληλη πλοκή στην Ελλάδα και την Τουρκία του 1987 και στη Σμύρνη του '22 μετατρέπεται σε σενάριο με ακαμψίες στους διαλόγους και σκηνοθεσία που υπερτονίζει και τρενάρει – για παράδειγμα, ο Τάσος Νούσιας αφήνεται πολλή ώρα στη συσσωρευμένη οργή του ενάντια σε οτιδήποτε τουρκικό και η Ευγενία Δημητροπούλου εγκαταλείπεται αβοήθητη στη συγκαταβατική της γλυκύτητα.

Είστε άνω των 70 ετών, αγαπάτε την τηλεόραση και τα τελευταία χρόνια οι τούρκικες σειρές σάς είχαν κλέψει την καρδιά; Μπορείτε να σηκωθείτε από τη θέση σας και να βγείτε από το σπίτι για να πάτε στον κινηματογράφο; Θα συγκινηθείτε. Δεν ανήκετε σε αυτή την κατηγορία; Καθίστε στη θέση σας.