Resident Evil: Το Τελευταίο Κεφάλαιο(2016)

(Resident Evil: The Final Chapter)  Πρώτη προβολή: 26-01-2017

Fans των πρώτων ταινιών αλλά και της δράσης, θα ευχαριστηθούν το "Final Chapter" που έκανε μια απρόσμενη ανάκαμψη για το franchise.

Σε γενικές γραμμές είναι ένα ικανοποιητικό τέλος για όλους εμάς που μεγαλώσαμε με το Resident Evil, αρχικά ως videogame και στη συνέχεια ως ταινία. Αυτοί πρέπει απαραιτήτως να το δουν όχι γιατί είναι κανένα αριστούργημα αλλά για να κλείσει αυτός ο μεγάλος κύκλος. Οι υπόλοιποι μπορούν απλά να την αγνοήσουν....

Αυτό που πληρώνει η ταινία είναι το σχετικά χαμηλό budget, σε σχέση με όσα θα μπορούσαν να δώσουν ένα φινάλε που πραγματικά θα άξιζε στη σειρά. Εδώ θα τα χρεώσουμε αυτά και στη σκηνοθεσία και το μοντάζ που με απογοήτευσαν. Ενώ έχει τα εφέ του και τα σκηνικά του και τα μακιγιάζ του, όλα είναι λίγο παραπάνω σκοτεινά ή θολά, από όσο θα έπρεπε.

Εκτός των τουίστς που στέκουν με σεβασμό στην δεκαπενταετή πορεία της ηρωίδας και που σε όχι λίγες στιγμές των περασμένων, είχαν σχεδόν αποκαλύψει την δική τους αλήθεια, έναν σημαντικό τόνο στο εκρηκτικό πάρτι του ύστατου Resident Evil δίνει η παρουσία ενός κακίστρου χαρακτήρα, σας τον Άιζακς, που ίσος και παρόμοιος του δεν υπάρχει σε παραγωγές χολιγουντιανές, ακόμη και κατά πολύ ακριβότερες και πιο διαφημισμένες.

Δυστυχώς όμως το Final Chapter είναι τόσο επιβαρυμένο με προβλήματα, που τα θαλασσώνει ακόμα και στο πιο απλό: να σου δώσει δηλαδή κουτή, απενοχοποιημένη και γαμιστερή δράση.

Αν είσαι εξοικειωμένος με το κινηματογραφικό franchise, εδώ σ' την έχει στημένη μια κατά τι θεραπεία του. Αν όχι αλλά θες δράση κι ανατριχίλες με δόσεις splatter, έχει φαγάκι. Είναι αν μη τι άλλο ενδιαφέρον, χάρη σε αναζωογονητικές εγχύσεις από έτερα κινηματογραφικά πρότυπα, και για τους genre-άδες. Οι του καλλιτεχνικού θα ξετρυπώσουν σοβαρούς λόγους (από το ασθενές DNA της γραφίδας έως τα κακοφορμίσματα της υποκριτικής) να φρίξουν.

To «Resident Evil» γυρνάει στον τόπο του εγκλήματος για ένα τελευταίο κεφάλαιο - μία από τα ίδια.

Υπάρχουν σημεία στην πλοκή που αφορούν την Άλις και επιφέρουν συναισθηματική φόρτιση, αλλά φαίνονται τόσο πρόχειρα φτιαγμένα, αφού σκοπός είναι το action και μόνο, που δε ξέρω πραγματικά αν έχουν τη δύναμη να συγκινήσουν κάποιον, και περισσότερο αφορούν την υποτυπώδη αφορμή για την οποία φτάσαμε και σε έκτο φιλμ, ενώ το franchise θα έπρεπε να είχε ολοκληρωθεί καιρό πριν.

Το όλο θέαμα είναι εκνευριστικά κακομονταρισμένο και κακοφωτισμένο, με την συνεχή κίνηση της κάμερας να προκαλεί ζαλάδα, σε σημείο που μόλις και μετά βίας προλαβαίνουμε να πάρουμε μια ιδέα από τα φρικιαστικά πλάσματα που «την πέφτουν» με άγριες διαθέσεις στην Άλις και την παρέα της.

Δυστυχώς, όση κλωτσοπατινάδα και να παίξει η γοητευτική Ουκρανορωσίδα πρωταγωνίστρια, όσες εκρήξεις και να πυροδοτήσει ο σύζυγός της και σκηνοθέτης, όσο και να βάζουν στο παιγνίδι και την 9χρονη κόρη τους στο ρόλο της μικρής Αλίσια, η ταινία δεν έχει να πάει πουθενά πέρα από το cult.