Η πιο Ευτυχισμένη Μέρα στη Ζωή του Όλλι Μάκι(2016)

(Hymyleva Mies / The Happiest Day in the Life of Olli Maki)  Πρώτη προβολή: 02-03-2016

Μια ασπρόμαυρη κι όμως γεμάτη χρώματα, μελαγχολική κι όμως feelgood, βαρυσήμαντη κι όμως όχι «βαριά» ταινία για όλα αυτά που κερδίζεις όταν χάνεις. Και το αντίθετο.

Βραβείο καλύτερης ταινίας του τμήματος Ένα Κάποιο Βλέμμα των Κανών για ένα πρωτότυπο, ντοκιμαντερίστικης αίσθησης και απρόσμενα ρομαντικό ασπρόμαυρο αθλητικό δράμα βασισμένο σε αληθινά γεγονότα.

Ως ντεμπούτο στη σκηνοθεσία ταινίας μεγάλου μήκους η «Πιο ευτυχισµένη µέρα στη ζωή του Ολι Μάκι» του Φινλανδού Γιούχο Κουοσμάνεν είναι εξαιρετικό!

Ομολογουμένως το φιλμ του Κουοσμάνεν θέτει πολλά προς συζήτηση, από την οποία δε λείπουν -μέσα από μια διαδικασία αντανακλαστικής σύγκρισης έστω- και οι κινηματογραφικές θριαμβολογίες τύπου «Ρόκι». Αν δεχτούμε πως πράγματι έχει πρωτογενώς στόχο να τις αντιπαλέψει, το κάνει έξυπνα, βγαίνοντας τελικά νικητής.

Ομορφότατη και γλυκύτατη η Oona Airola στο ρόλο της Ράιγια, εξαιρετικός ο Jarkko Lahti στο ρόλο του Όλλι Μάκι και το φινάλε της ταινίας είναι απλά υπέροχο.

Ο Κουοσμάνεν στο σκηνοθετικό ντεμπούτο του παραλληλίζει με γούστο, δεξιοτεχνία και πρωτοτυπία την κατάκτηση της αθλητικής κορυφής με εκείνο του χτισίματος της αθώας ερωτικής ιστορίας του και αμείβεται δικαίως με το μεγάλο βραβείο στο τμήμα «Ένα Κάποιο Βλέμμα» στο Φεστιβάλ Καννών.

Το μεγάλου μήκους ντεμπούτο του Kuosmanen αφήνει μια γλυκιά επίγευση στον θεατή.

Ο Kuosmanen χτυπάει όλες τις γνωστές νότες των ιστοριών κατασκευής ειδώλων (ο άσημος και άμαθος από κοινωνικά συμβόλαια μεροκαματιάρης με το σπάνιο ταλέντο, που έρχεται στη μεγάλη πόλη για να εκπαιδευτεί για τις μεγάλες λίγκες και τα μιντιακά τσίρκα που τις συνοδεύουν), η γλυκόπικρη, αφαιρετική αφήγησή του όμως συνθέτει εν τέλει μια εντελώς δική του μελωδία, εμπνευσμένη απ' το τραγούδι της ψυχής ενός ανθρώπου που φτιάχτηκε μάλλον για να χορεύει, να γελάει και να ζει, παρά για να θυμώνει και να δέρνεται.

Η εκθαμβωτική τεχνική δυστυχώς είναι ο πρωταγωνιστής που εμποδίζει το περιεχόμενο να εκραγεί και να απογειωθεί.

Ίσως κάποιος πιο ρομαντικός δει κάτι που εγώ δε μπόρεσα, όμως το μόνο που άφησε σε μένα το Hymyilevä Mies ήταν ένα πιάσιμο στο χέρι από τις αμέτρητες φορές που κοιτούσα το ρολόι μου αναμένοντας το The End.