T2 Trainspotting(2017)

Πρώτη προβολή: 02-03-2017

Ο Danny Boyle μας δίνει μια άκρως νοσταλγική και αναπάντεχα αξιοπρεπής συνέχεια στο εμβληματικό "Trainspotting".

Το «Τ2» μοιάζει να ομφαλοσκοπεί λίγο περισσότερο τους ήρωές του απ' όσο θα χρειαζόταν αφού όσο κι αν χαιρόμαστε αληθινά για την δεύτερη ευκαιρία να συναντήσουμε την παρέα που αγαπήσαμε, θα θέλαμε κάτι παραπάνω από μια ταινία που στην πρώτη της φορά σημάδεψε μια ολόκληρη γενιά.

Ποντάροντας περισσότερο στο τοξικό και όχι στο ταξικό περιβάλλον, ο Μπόιλ τραβάει από τα μαλλιά την πλοκή για να δικαιολογηθεί η συνάθροιση της παρέας, αλλά το κάνει με γούστο και τη γνώριμη επιδεξιότητά του, με πολλή μουσική και την επίγνωση πως, ακριβώς δυο δεκαετίες μετά, τα κουρασμένα παλικάρια του δεν έβαλαν μυαλό, ούτε απέκτησαν ξαφνικά συνείδηση (αφού τους λείπει η υποδομή και η ραχοκοκαλιά), αλλά γνωρίζουν πως τα περιθώρια είναι πλέον στενά και κάθε στραβοτιμονιά μπορεί να είναι η τελευταία.

Τι σημαίνει να έχεις μεγαλώσει; Τι σημαίνουν τα όσα έχεις κάνει μέχρι σήμερα στη ζωή σου; Να ποια είναι τα ερωτήματα που απασχολούν τον σκηνοθέτη που ωθεί το «Τ2» ένα σκαλί πέρα από το επίπεδο της ταινίας εκδίκησης, χωρίς ωστόσο ποτέ η δεύτερη ταινία να αποκτά τη σημασία της πρώτης.

Το «Τ2 Trainspotting» είναι ένα ταξίδι που έχει διαδρομή τη μνήμη. Εμπεριέχει οικειότητα, χιούμορ, βία και δυνατή μουσική. Μπορεί να είναι συναισθηματικό, αλλά δεν είναι απαραίτητο. Σίγουρα όμως δεν είναι «εθιστικό».

Θα ήταν ίσως άδικο το να συγκρίνει κάποιος το T2 με το Trainspotting, αν δεν το έκανε η ίδια η ταινία συνεχώς -και συχνά με τρόπο άκομψο. Οι αγαπημένοι χαρακτήρες μοιάζουν πια με καρικατούρες, η εξέλιξη της ιστορίας είναι μάλλον προβλέψιμη, ενώ το μοντάζ υπονομεύει την ταινία. Το μόνο που μένει είναι αυτή η γλυκόπικρη αίσθηση και ματιά για τα χρόνια που έχουν περάσει.

Σπιντάτη, κατά στιγμές πολύ αστεία, μα σεναριακά προσχηματική αναβίωση μιας εμβληματικής κινηματογραφικής επιτυχίας, η οποία έχει αφήσει πίσω της μόνο νοσταλγία και κάτι κουρασμένα παλικάρια.

Οι θεατές τού τότε, που θα πάνε με μια συγκινησιακή φόρτιση για να θυμηθούν τα 90's, θα μοιραστούν σε εκείνους που θα αγαπήσουν (διότι η ζωή είναι ένα μεγάλο ουράνιο τόξο...) και σε εκείνους που θα χασμουρηθούν (σηκώνω χεράκι). Η σημερινή πιτσιρικαρία δεν θα ξέρει γιατί υπάρχει το «2» στον τίτλο. Και δεν την αφορά και καθόλου, για να λέμε την αλήθεια...

Με κεντρικό του μοτίβο το νέο μεγάλο κόλπο στο οποίο βάζουν στόχο να επιδοθούν οι επανενωθέντες Renton και Sick Boy, κι ανατρεπτικό παράγοντα τον Begbie που απλά ζητάει ματωμένη εκδίκηση, το Τ2 έχει για βασικό αφηγηματικό άξονά του τη δομή της κωμικής περιπέτειας περισσότερο, παρά αυτήν της κοινωνικής μαύρης σάτιρας που έδινε παλμό στην πρώτη ταινία.

Η σχεδόν ίδια και απαράλλαχτη επιστροφή τους, μοιάζει με την επίσκεψη παλιών κι αγαπημένων κινηματογραφικών φίλων, η οποία δεν μπορεί παρά μονάχα να μας χαροποιεί. Όσο για το σάουντρακ, τα πολλά λόγια, είναι φτώχεια. Απαραίτητο.