Ο Δρόμος της Διαφυγής(2017)

(Un Sac de Billes / A Bag of Marbles)  Πρώτη προβολή: 13-04-2017

Η κινηματογράφηση είναι όμορφη όπως και η φωτογραφία, όμως το Un Sac De Billes δεν καταφέρνει να γίνει κάτι περισσότερο από μια τυπική ιστορία από τον πόλεμο που ξεχνιέται εύκολα.

Βλέπεται με συμπάθεια αλλά στην ουσία δεν ήταν απαραίτητο να γυριστεί σήμερα, διότι ας μην ξεχνάμε ότι το μυθιστόρημα του Ζοφό που εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1973 είχε στηρίξει ακόμη μία ταινία με τον ίδιο τίτλο, παραγωγής 1975 και σκηνοθετημένη από τον Ζακ Ντουαγιόν. Νομίζω ότι εκείνη έφτανε και περίσσευε.

Πιο πιστή στο βιβλίο από εκείνη της δεκαετίας του 70 η οποία διέθετε όμως και μια χιουμοριστική νότα, αλλά και παιδικό γυμνό που δεν θα περνούσε με τίποτα στις πονηρές και πολιτικά ορθές μέρες μας, είναι πιο στιλάτη, αλλά και πιο προκάτ (κάποιοι από τους χαρακτήρες είναι τύποι ανθρώπων που έχει συναντήσει κανείς σε πολλές άλλες παρόμοιες ταινίες), αλλά παραμένει σε σημεία, το ίδιο συγκινητική και διαθέτει ωραίες ερμηνείες από τα δύο αγόρια, με τον Ντοριάν Λε Κλεκ, στον ρόλο του Ζοζέφ, να ξεχωρίζει.

Πρόκειται για ένα έργο που αν και δεν πρωτοτυπεί αφηγηματικά, διαθέτει αρετές ικανές να μας κερδίσουν.

Ο Ντιγκέ χτίζει την ταινία γύρω από τους μικρούς του πρωταγωνιστές, με τον Φλεριάλ Παλμιερί να βγάζει έναν υπέροχο ζεστό συναισθηματισμό με την ερμηνεία του. Αλλά ο μικρός Λε Κλεκ είναι εκείνος που κλέβει την παράσταση με την ειλικρινή αθωότητά του. Ακόμα και όταν το υπόλοιπο φιλμ μοιάζει να έχει βυθιστεί άνευ όρων στο υπερβολικό μελόδραμα, η σχέση αυτή παραμένει τόσο αληθινή και δυνατή που δεν σε αφήνει λεπτό αδιάφορο.

Η Οδύσσεια δυο εβραίων αγοριών που χωρίζονται από την οικογένειά τους εξαιτίας των ναζιστικών διώξεων, σε μια ταινία με εξαιρετική ανασύσταση εποχής, ωραία φωτογραφία, αλλά εντελώς συμβατική και μελοδραματική αφήγηση.

Η κάμερα του Ντιγκέ ακολουθεί τα δύο αδέλφια σα να πρόκειται για παιχνίδι που με καλή τύχη πάντα ξεγλιστρούν από τις αναποδιές. Και αν κάποιοι αυτό το παιχνίδι με το αδιανόητο έχουν καταφέρει να το αποδώσουν (Η Ζωή είναι Ωραία), ο Δρόμος της Διαφυγής περισσότερο μπερδεύει με την αισιοδοξία του παρά πείθει.

Ένα απλό, τηλεοπτικής αισθητικής δράμα, στο οποίο τα πάντα πηγαίνουν ευνοϊκά και προβλεπόμενα για τα δύο παιδιά, παρά τις όποιες δυσκολίες που αντιμετωπίζουν.

Γλαφυρό κι επιμορφωτικό δίωρο ghetto για όλη την οικογένεια σίγουρα είναι, αλλά το διατεταγμένο Άουσβιτς καλλιγραφίας (Τελική Λύση των περισσότερων φιλμ της συγκεκριμένης φάρας) και το προκύπτον ψιλο-Νταχάου αφήγησης (ένα serial θα διέσωζε τη λογοτεχνική Τορά του) θα ταλανίσουν τους πιο κουλτουριάρηδες. (Αγκυλωτός) σταυρός του μαρτυρίου για τους Χρυσαυγίτες και τους ρατσιστές συνωμοσιολόγους.